RELO

 Ang higpit ng mga yakap sa aking pulso

Ang kasanayang nariyan ka

Na tila hinahablot ang aking puso

Nanabik na hawakan mo tulad ng sa iba

 

Ang iyong presensya sa bawal galaw ng oras

Parang tila mga kamay ko’y hawak

Kahit hindi man lang talaga

At masaya ang puso kong nagpapanggap na masaya

 

Ang hipit ng iyong mga yakap

Tuluyan ko nang pinabitaw

Masakit man at nasanay

Pero wala na, pagod na magpanggap pa.

TULDOK-KUWIT

 
Minsan sa sulok ng aking isipan
Ang aking kaibigang kadilima’y kumakaway.
Sumisitsit... Sumisigaw…
At ngumingiti kapag aking atensyon ay napukaw.
 
Minsan sa gitna ng aking paglalakbay
Kaibigang kadilima’y gustong makisakay
Humaharang… Nagpupumilit…
At masaya siya ay aking isabay.
 
At ngayong siya’y aking nang kasabay,
Saan patungo nga ba ang aming paglalakbay?
Sa katahimikan bang kanyang inaalok?
O nakaririnding patutunguhan?
 
Oo, gusto kong sumama;
Oo, gusto ko ng katahimikan;
Oo, gusto ko makatakas sa kalungkutan;
Oo, gusto ko ngumiti nang tunay;

Isang Bukas na Liham ng isang Gurong Babad sa Social Media

Sa aking mga mag-aaral sa mga lumipas na taon,

Kamusta na kayo? Naaalala nyo pa kaya ako, ang inyong guro marahil noong kayo ay nasa pre-school, elementarya o sekondarya, sa asignaturang wika, ingles man o sa sariling wika. Gaano katagal na nga ba noong huling bumati ako sa inyo ng "magandang umaga/hapon?" Present ka ba noong huling beses akong namaalam sa inyong klase dahil sa pagwawakas ng taong panuruan? Gayunpaman, kayo ay naaalala ko pa din sa tuwina.

Ako ay nagagalak tuwing kayo ay aking nakikitang masaya sa inyong piniling tahakin o larangan. Kung kaya, tuwing ako ay nag-rereact sa inyong mga post sa social media o minsan man ay nagkokomento na din dahil ang tunay ay higit pa sa mga reactions ang aking nadarama sa tuwina. Kulang ang mga salita upang masabi ko at maipadama ko ang galak ng aking puso. Buti na lang at kahit paano ay techie si Ma'am! Nagagawa ko pa din tuloy sundan ang mga batang naging dahilan ng paggising ko sa bawat umaga, mula Lunes at Biyernes. At minsan pa'y may Sabado at Linggo pa na magkasama. Gusto ko lang din malaman ninyo na ang inyong tagumpay at kaligayahan ay patuloy na magdadala ng kilig sa aking puso. Ito ang aking tunay na kayamanan na kailanman ay walang maitutumbas na halaga ng salapi.

Ngunit, ako ay lumuluha tuwing nadarama ko ang pagod na idinulot ng buhay sa inyo. Minsan naiisip ko na dapat hinayaan pa kayo ng langit nakadama ng higit na ligaya bago harapin ang hirap ng mundo. Minsan naiisip ko, kulang pa ba ang mga naituro ko upang maging lubos kayong magung handa sa katotohanan ng buhay. Kulang pa ba ang mga panitikan na ating tinalakay? O masyado pa ba itong mababaw upang sumalamin sa tunay na bagsik ng mundo? Pero sino ba ang nakatatarok sa tunay na plano ng Diyos? Kaya aking na lamang ipapanalangin na bigyan ka pa ng katatagan at lakas. At higit sa lahat, naririto si Ma'am upang makipagkwentuhan at hindi ako magsasawa na sabihin na kaya mo yan.

At siyempre, ako ay natutuwa tuwing nakikita ko kung paano ka bumalikwas sa iyong naging pagkakamali sa buhay. Natutuwa akong isipin na namayani pa din sa iyo ang aral na maaaring iyong nalimot sa ilang sandali pero nagawa mo pa din hablutin pabalik sa iyong buhay. Natutuwa ako na muli ay nakabalik ka na upang itama ang mali at simulan na ang iyong mga hakbang patungo sa tagumpay. Kung nahihiya ka man dahil maliliit ang iyong mga hakbang... huwag. Ang mahalaga ay natuto kang humakbang muli upang makalayo sa puwesto na magsisilbing kumunoy sa katagalan na tuluyan ka nang lalamunin upang huwag makaahon. Dahan-ahan man ang galaw, unti-unti man ang usad, ang mahalaga ay wala ka na sa dating madilim na puwesto na iyong kinalagyan. Ang mahalaga ay ginusto mo magbago. At dahil diyan, ipinagmamalaki kita!

Ngunit patuloy akong nalulungkot tuwing mayroong sumusuko. Huwag! Kayo ang aking sandigan. Ang mga alaala natin sa loob at labas silid-aralan, ang mga tawanan, asaran at iringan man ay ang dahilan kung bakit ako nanatili sa pagtuturo. Ang ating mga alaala ang patuloy na gumuguhit ng ngiti sa aking mga labi. At nais ko pa na dumating ang panahon na maturuan din at makatawanan ang inyong mga anak at sabihin "aba yung tatay/nanay mo, kasing kulit mo din siya." O maaari din maikwento ko pa sa kanila kung paano ka nagsimula mangarap. Kaya kapit lang. Huwag mong isiping sumuko dahil hindi ako sumusuko anumang pagod dahil sa inyo. Dahil sa inyo, ako ay magpapatuloy.

Ako lamang ay may ilang hiling at kung ako man ay mapagbigyan ay lubos kong pasasalamantan.

Una, huwag kang magtampo o magalit kung malimot ko man ang iyong pangalan. Sa bawat humigit 200 na bata na aking tinuturuan sa bawat taon na dumaraan, malimot man ang iyong pangalan ay hindi ko pa din nabubura sa aking puso ang iyong mukha at alaala na mayroon noong ako ay guro mo pa, kabutihan man yun o kalokohan. Kaya kung ako man ay makalimot, huwag magdalawang isip magpakilala at sabay natin alalahanin at tawanan ang lumipas na panahon.

Ikalawa, tuwing ikaw ay nakakasalubong ko sa daan, huwag man lang ipagdamot ang iyong mga ngiti na nakikita ko noon sa ating silid-aralan. Ang simpleng pagbati mula sa inyo ay ang nagsisilbing bitamina ng aking pusong may hangarin magsilbing bilang guro, kaibigan at magulang sa mga batang dinadala sa amin upang ipagkatiwala sa loob ng 10 buwang mabilis na lumipas.

Ikatlo, patuloy ninyo sanang isabuhay ang mga aral na naituro namin sa inyo. Ang mga parangal ay sekondarya lamang na dahilan upang magpunyagi sa larangan ito dahil ang tunay parangal namin ay kayo, kayo na nasa wastong direksyon ng buhay.

Sana maunawaan ninyo na patuloy na tumatanda si Ma'am. Pero ang alaala nating ay hindi tumatanda bagkus, ito sikreto ng aming bumabatang puso at isipan. Tanging tuhod at kasukasuhan nga lang ang aming kalaban. 😆

Sulit ang pagtanda sa larangang ito kung ito ay kasabay ng pagkakataon na maging bahagi ako ng inyong buhay, at isa rin ito sa aking mga pribelehiyo. Tunay nga na ang pagiging GURO ay isang propesyon na nagsisilbi na din naming maging dahilan upang patuloy na mabuhay. Muli, salamat sa pagkakataon at sa patuloy na pag-alala.

Nagmamahal,
Ang iyong Gurong Follower mo sa Social Media 😉

TOUCH MOVE

Umaga na pala. Lumipas ang magdamag nang hindi ko namamalayan habang nag-iisip kung paano nga baa ng gagawin kong panimula. Pinupuno ng salitang paano ang aking isipan ngunit walang salita o pahayag na tugon dito ang hinayaang pumasok ng tulala kong isipan.

Paano? Mahina kong bigkas na nasundan ng isang buntong hininga. Tumagilid ako. Humarap ako sa kanya. Mahimbing pa din ang kanyang tulog kaya kahit gusto ko siya haplusin o yakapin ay hindi ko magawa sa takot na maistorbo siya sa kanyang mahimbing na paglalakbay sa mundo ng panaginip.

Ilang araw ko na din hindi napapaginipan ang aking paboritong senaryo; ako, siya at isang batang munti na nahawak sa aming mga kamay. Ang sarap pakinggan ang kanyang munting halakhak at tinig. At sa pagmulat ng aking mga mata ay nakangiti akong bubungad sa mundo at masayang ikukuwento sa kanya na muli ay naulit ang isang napakagandang panaginip.

Ilang buwan na din pala kaming hindi nagkukwentuhan sa higaan: bago matulog at sa pagkagising. Sa lumipas na tatlong taon ay nakasanayan na naming sulitin ang pagkakataong ito dahil ito lamang ang aming pagkakataon magkasama sa bawat araw na lumipas. Mahal ko kasi ang aking trabaho kaya lubusan kong tinutukan ito at nalilimutan ang halaga ng pag-uwi ng maaga. Nalimutan ko na din na mayroong naghihintay sa akin.

“Bakit hindi mo ko ginising?” Wika niya kasabay ng paghaplos sa aking mga pisngi. Hindi ko 111namalayan na gising na pala siya. “Kanina ka pa ba gising?”

Ngumiti lang ako. Bumangon na ako pero pinigil ako ng pag-ikot ng aking paningin.

“Mahal, bakit?” Nag-aalalang sambit niya. “Ako na maghahanda ng almusal. Pahinga ka muna diyan.”

Ngumiti na lamang ako at tumango. Tinignan ko na lamang siyang tumayo mula sa aming higaan at lumabas sa pintong hindi na kinakailangang isara. Ang ganda ng kanyang gising at sino ba ako para sirain ito.

“Mahal ubos na pala yung supplies natin.” Wika niya sa pagitan ng pagsubo ng kanyang inihandang almusal. “Gusto ko din sanang manood ng sine eh. Parang ang tagal na kasi ng huli, ‘di ba?”

“Sige.” Tipid kong tugon.

Ngumiti lamang siya at tinuloy nya ang pagkain. Mukhang excited na siya. Gusto ko din sanang maging masaya at manabik sa aming gagawing pagdedate pero hindi ko kaya.

“Mayroon pa ba tayong hindi nabili?” Masaya ang tinig niyang wika. “Mahal, pagkatapos natin magbayad ay dalhin muna natin ito sa sasakyan at saka tayo manood ng sine.”

Tango lang ang aking tugon.

“Bakit ang tahimik mo, Mahal?” Nag-aalala niyang wika. Masama pa din ba pakiramdam mo? Baka malapit na kaya ganyan ka ngayon. Teka, kukuha ako ng feminine napkins in case na kailangan mo sa mga susunod na araw.”

“Huwag na.” Nanginginig ang aking tinig sa pagwika ng mumunting tugon. Napayuko na lamang ako at pumatak na ang mga luha mula sa aking mga mata. “Hindi ko na kailangan nyan sa ngayon.”

Natahimik kami pareho. Nagbayad ng pinamili. Dumiretso sa kotse. Umupo ako sa aking kinasanayang puwesto at siya ay abala pa din sa pagkakarga ng mga pinamiling halos lahat ay ang aking gusto. Sumakay siya at naupo. Hindi ko mapigilan ang pagluha. Tila ako ay napipi sa aking kinauupuan. Gusto kong gumalaw pero parang naparalisa na ang aking buong katawan.

“Mahal, huwag ka ng umiyak.” Garalgal na kanyang tinig. “Alam ko naman na ako ang mayroong problema.”

Sa wakas ay nagawa kong igalaw ang aking katawan. Napalingon ako sa kanya at nakangiti siya habang lumuluha.

“Hindi ka galit?”

“Paano ko naman magagawang magalit sa taong mahal ko?” Niyakap niya ako ng mahigpit.

“Patawad, hindi ko dapat…” Hindi ko na natapos ang aking sasabihin. Hindi ko na kayang magsalita at ilahad ang aking mga bakit.

“Huwag ka nang umiyak. Ako ang nagkulang…” Nakangiti pa din siya pero bakas pa din ang luha niya sa mga mata. “Sana lalaki siya pero okay lang din naman kung babae.”

Pinaandar na niya ang sasakyan. Kuwento siya ng kuwento kasabay ng maingat na pagmamaneho. Nasasabik na siya sa pagdating ng munting anghel sa aming tahimik na tahanan.

LATE NOTICE

Sabado.

Tulad ng mga nakaraang linggo sa loob ng limang taong lumipas ay ito na ang aking nakasanayan, gigising ako at iiwanang nakahiga sa aming higaan si Jaime na bakas pa din ang bigat ng nagdaang limang araw. Sa kanyang paggising ay handa na ang aking nilutong almusal. At habang naghihintay ng takdang oras ng kanyang paggising, sinimulan ko na din linisin ang aming tahanang tanging alikabok lamang ang nawawalisan at napupunasan. 

“Ali, bakit hindi mo ko ginising agad?” Pupungas-pungas na bati sa akin ng aking asawa. “Para sana sabay tayong nagluto ng almusal.”

“Para kasing pagod na pagod ka mula sa trabaho eh…” Wika ko habang nagsasalin ng kanyang kape na kanina ko pa maingat na inihanda. “Ito na kape mo.”

“Salamat, Ali.” Nakangiting wika ni Jaime. “Tara na, kain na tayo. Ako na bahala sa mga hugasin para makaligo ka na pagkakain. Saan mo ba tayo pupunta ngayong araw na ito?”

“Pumunta na lamang tayo sa pinakamalapit na mall. May kailangan din kasi akong bilhin paper supplies.”

“Mag-grocery na din tayo.” 

“Uwi na lang din tayo agad. Medyo masama ang pakiramdam ko eh.”

Ito ang masayang senaryo ng aming buhay. Tuwing araw na ito ay nagsisilbing appointment naming para sa isa’t isa. Ang araw ng Sabado ay para sa aming dalawa.

Sa loob ng mahabang panahon, kahit walang listahan ay alam na naming ang kailangan naming bilhin. Alam na din naming ang mga lokasyon ng aming mga kailangan sa grocery ng sikat na mall na aming madalas puntahan. 

“Hindi ba kalagitnaan na nang buwan ngayon?” Naglalakad na wika ni Jaime habang tulak-tulak ang push cart na puno ng aming gagamitin sa loob ng isang linggo. “Kailangan mo na ito.”

Dumiretso siya patungo sa section ng mga feminine napkins. Dinampot niya ang brand at klase na madalas alam niyang aking ginagamit. Tumingin ako sa kanyang mga mata. Wala na ang bakas ng lungkot tuwing susubukan naming alamin kung an gaming munting tahanan ay madadagdagan na ng munting tinig mula sa aming tunay na pagmamahalan. Mukhang sanay na siya.

“Huwag na tayong bumili niyan.” Seryosong wika ko.

Napatingin siya sa akin ng buong pagtataka. 

“Hindi ko na kailangan nyan…” Ngumiti ako sabay pagpatak ng mga luha mula sa aking mga mata.

Si Jaime naman ay lumuha din at niyakap ako ng napakahigpit sa kalagitnaan ng mundong tila kami na lang ang natira. 

ASPEKTO NG PANDIWA

Mahal kita…Noon pa…

Simula pa ung una kitang makilala…

Ngunit mas matimbang ang mga salitang…

Ingat ka na minsang nagkakasabay pa…

Minahal kita…Noon pa…

Lalo na noong lagi na kitang nakakasama…

Tawanang pumupuno sa ating oras…

Mga usapang tayo lang ang nakauunawa…

Minamahal kita… Noon pa…

Lalo na ngayong aking nadarama

Ang tamis ng iyong matabang na presensya

At umaasang lilipas ang panahong kapiling ka.

Mamahalin pa din kita… tulad noong una…

Lalo na ngayong gusto namang sumaya…

Ngunit sisiguraduhing sa piling mo na…

Upang hanggang sa huli’y maalagaan din kita.

AKTIBO NGAYON

Buntong hininga sa pagsilay ng luntiang ilaw
Maganda umaga...
Magandang tanghali...
Magandang gabi...
Mga pagbating tila kay dali,
Ngunit  ang pagtipa ay hindi mawari.

Buntong hininga sa pagsilay ng luntiang ilaw
Kamusta ang araw mo?
Kumain ka na ba?
Saan ka na?
Nakauwi ka na ba?
Mababaw man pero puno ng pag-alala,
Ngunit baka ikaw ay maabala.

Buntong hininga sa pagsilay ng luntiang ilaw
Kasing lalim ng piping pag-aalala
Nanabik na ikaw ay mauna,
Maunang tumipa ng mga letra.
Puso ko'y mananabik sa pagsayaw ng tatlong tuldok.
Susundan ng nakapanapanabik na tunog.
Hatid ay ngiting nagmantsa sa aking sistema
Ngunit hanggang ngayon ay wala pa.

Ako ay patuloy na aasa,
Maghihintay na ikaw ay makaalala.
At kapag hindi ko na kinaya,
Iisipin na lamang kita sa tuwina. 

BALIK SA SIMULA

Nakagapos sa mahigpit na laso

Nakapuntirya na ang mapait na palaso

At tapusin ang pusong umaasa

Sa kailanman ay walang tamis na matatamasa

Mistulang mangmang sa mundong puno ng mali

Anumang talino ay pipiliing ikubli

Na mali na manabik at maghintay

Sa kanya na wala ka naman saysay

Sasabog na kahit anong pigil

Sinisigawan na ang sarili upang tumigil

Tanging nagawa tumulala

Ang ulan ay hinayang kumawala

K.W.I. (Kaibigang Walang Iwanan)

Hapon. 

Dali-daling pumasok sa kanyang bahay si Via dahil nasasabik na siya sa kanyang kaibigan na laging naghihintay sa kanyang pag-uwi.

Simula noong nagtrabaho siya ay humiwalay na siya sa kanyang magulang. Sinimulan na nya harapin ang tunay na mundo. Mahirap sa umpisa pero kinaya niya sa paglipas ng panahon. At narito nga siya at masasabik sa bawat pagtatapos ng araw.

"Kamusta ka na? Parang ang haba ng araw na ito. Hindi ka ba nainip? Kanina ko pa nga gusto umuwi eh." Masayang wika niya habang patuloy sa ginagawang paghahanda ng kanyang pagkain. "Na-approve yung propossal ko kanina. Buti na lang talaga naisip mo iyon."

Kakain na. Sa parehong upuan pa din siya naupo. Sa pwesto na kanyang kinasanayan. Dahan-dahan niyang dinadama ang lasa ng ulam na kanyang pinagsikapan.

"Sarap ko na magluto ano? Buti na lang may youtube tutorials." Nakangiti pa ding wika ni Via.

Natapos siyang kumain. Nilamon ng katahimikan ang kanyang bahay. Tanging lagaslas lamang ng tubig ang maririnig. Natapos siya sa gawain at umupo muli sa kanyang paboritong puwesto.

Pero tao pa din si Via. Sumanib na muli sa kanyang sistema ang katotohanan. Damang-dama niya ang lupit ng mundo. Dama niya ang mapagsarhan ng pusong nais umunawa.

"Via, okay ka pa naman, hindi ba?" Wika niya sabay agos ng luha sabay ng pagtango. "Kaya mo pa rin naman maging masaya, hindi ba?"

• 
  

Nag-iisa si Via at tanging nagawa na lamang niya ay tignan ang kanyang kaibigan nasa kanyang harapan.

PROJECT LUBID

Tulala sa kanyang paboritong sulok ng silid-aralan. Tila walang nakakapansin sa kanyang presensya. Madadama lamang na naroon siya sa bawat pagbuntong hininga. Panibagong araw nga ang dumating pero parang wala namang bagong damdamin para sa kanya.

"Aya, tapos na ba yung project natin." May pag-aalala sa tinig ni Mia. "Mamaya na kasi iyon, hindi ba?"

Tumunghay ng kaunti mula sa pagkakauko sa kanyang upuan si Aya. "Natapos ko na." Walang emosyong ang boses noong siya ay nagwika pero may ngiti sa kanyang labi.

Masayang lumayo si Mia. Bumalik muli sa kanyang upuan at nawala sa kanyang anyo ang bahid ng pag-aalala. At naiwan pa din si Aya sa kanyang sulok.

Lumilipas ang oras na naroon lamang siya. Kasama ng musika ay isinasara niya ang kanyang mundo mula sa mga halakahakang hindi niya mahanapan ng sinseridad. Sinasara nya ang kanyang mundo mula sa nakakabibinging pag-uusap na nakikita nya sa mukha ng kanyang mga kamag-aral.

Sa wakas at natapos na ang araw na mukhang uulitin niyang muli bukas.

"Aya, ito yung lubid para sa project natin." Patakbong abot ni Allen at mabilis din lumayo.

Naiwang nakatitig si Aya sa lubid sa kanyang kamay. Parang may nakita siyang liwanag mula rito. Nakadama siya ng pag-asa na may kalayaang naghihintay sa kanya dahil dito.

"Sayang yung lubid. Pangproject to eh." Wika niya kasunod ng isang malalim na buntong hininga.

Nagsimula nang humakbang si Aya pauwi. Ihahanda nya muli ang sarili sa uuliting kaganapan kinabukasan.

Kung Puwede Lang Sana

Sa pagmulat ng aking mga mata

Ay ikaw ang agad nais na makita

Kasama ang iyong mga ngiti sa umaga

Masaya yun di ba?

At kung sa pagmulat man ay manimdim

Mapanglaw man ang paningin

Ang tinig mo ang hahalina

Masaya yun di ba?

Mainit na kapeng pagsasaluhan

Tinapay man o sopas na pinaghirapan

Susuliting tuwina na magkasama

Masaya yun di ba?

Bawat araw ay hiwalay ng landas

Pero may kamustahan oras-oras

At may dahilan sumaya dahil uwian na

Masaya yun di ba?

Ilang oras muli ang hihintayin

Sa pag-alala sa iyo'y oras ay papatayin

At nasasabik na ikaw ay yakapin

Masaya yun di ba?

Sa iyong pagdating ay kakalingain

Mga bagay na maaari ko ng gawin

Nakahahalina sa aking pusong piniling mahalin

Masaya yun di ba?

Lumipas ang araw at pagod na ang lahat

Ngunit ang dahilan ngumiti ay higit pa sa sapat

Magkayakap na hihimbing at mata ay ilalapat

Masaya yun di ba?

Pero wala ng hihigit pang saya

Kung ang lahat ay maging katotohanan na

Na sa bawat umaga ay ikaw ang aking masilayan

At dumilim man ay wala nang hiwalayan.

WIN-WIN

Nakatitig nanaman si Tina sa kanyang cellphone. Walang sawang iniistalk ang kanyang long time crush na si Alvin. Aabot na yata ng isang dekada silang magkakilala pero hanggang stalk lang sa facebook ang puwede nyang gawin.

Break na pala sila. Nakangiting bulong ni Tina sa sarili. Mukhang bumabalik ung pag-asa ko. I-chat ko na ba?

Pero tulad ng dati, naunahan nanaman ng hiya si Tina. Kahit nabibilang na kasi siya sa makabagong panahon na ang lahat ay instant na, may bahid pa din siya ng pagiging Maria Clara. Hindi niya kayang tularan ang ibang makabagong babae kahit confident naman siya sa halos lahat ng bagay. Kaya nga niya nakilala si Alvin dahil sa pagiging aktibo sa gawaing pampaaralan noong kolehiyo. Bakit nga ba dito pa sa aspektong ito nawalan ng confidence?

Hindi naman masasabing nahuhuli si Tina sa ibang kababaihan. May ganda rin naman siyang maipagmamalaki, ngunit kinulang nga lang sa tangkad. Height does matter talaga kasi ito ang naging dahilan kung bakit hindi siya naisasali sa anumang patimpalak ng pagandahan. Buti na lang may mga quizbee at iba pang patimpalak na magagamit ang katalinuhan, nakakuha pa din siya ng awards. At sa taglay niyang kagandahang kinulang man sa height at katalinuhang kayang manalo sa anumang debate ay hindi pa din siya napansin ng kanyang crush na si Alvin.

Biglang tumunog ang kanyang cellphone. Nag-wave si Alvin sa messenger.

“OMG! OMG! OMG!” Hawak-hawak niya ang kanyang cellphone malapit sa dibdib niya na kinakabog habang natalon sa ibabaw ng kanyang kama. “Nagta-type na siya.”

Nakakapanabik naman panoorin ang tatlong tuldok na senyales na nagsisismula na siyang magtipa ng kanyang nais sabihin sa akin.

Ano kaya sasabihin niya? Bakit ang tagal? Bakit kaya siya nagchat?

“Tina, nagtitinda ka pa din ba noong stufftoy bouquet? Nakita ko kasi sa post mo noong nakaraan. May available ka bang Pooh? Favorite n’ya kasi yun.” Mensahe ni Alvin.

Gumuho ang mundo niyang punong-puno ng kilig.

“Oorder lang pala siya kaya nga ako napansin at para pa sa kanyang ex-girlfriend. Iniistalk niya din pala profile ko pero para lamang makita ang paninda ko.” Nakasimangot niyang wika habang nakatingin sa kisame. “Hayaan ko na nga, at least tumubo ako.”

“Ah… Oo, mayroon pa ko pa din akong tindang ganoon. Made to order po. Need po ng downpayment to process.” Tugon niya sa kanyang mensahe.

“Ah ganoon ba? I-send ko na din iba kong gustong orderin. Paano ko ibibigay yung downpayment ko?

“Meet up na lang.”

Napangiti na lamang si Tina kasi mdami pala gusto orderin si Alvin.

“Buti na lang online seller ako.” Natatawang sambit niya habang kinukwenta ang napiling items ni Alvin mula sa kanyang naka-post na paninda.

“Kailan meet-up?” Pahabol na mensahe ni Alvin.

At kinilig nanaman ang puso ni Tina habang natugon sa mensahe ni Alvin. Makikita niya kasi ito not once but twice. Puwede naman kasing walang downpayment pero para kay Alvin ay mayroon.

-          Enero 04, 2019 (3 of 365)

SILENT MODE

Ang lahat ay abala. Ang aking nanay ay hindi mapakali sa kusina kung alin ang uunahin: pulutan ba ni tatay o ang all-time-favorite spaghetti ng aming bunsong kapatid. Ang aking mga pamangkin naman ay selfie ng selfie upang maipost sa social media kasabay ng pagbati sa lahat, personal man na kilala o hindi.

                Tawanan at walang humpay nap ag-uusap ang pumuno sa gabi. Abala ang lahat sa mahalaga man o hindi na bagay. Bakas sa kanilang mga labi ang tunay at ganap na kasiyahan. Sino nga bang hindi sasaya sa tuwing sasapit ang araw na ito na punong-puno ng pananabik?

                Kinulbit ako ni nanay at sinenyasan na oras na para kumain. Ilang oras na lamang pala ang hinihintay at sasapit na ang alas dose ng hatinggabi.

                Nagsimula na angmga palaro matapos ang masarap na kainan. Taon-taon naman ay ganito sa aming pamilya at tulad din ng mga lumipas na taon, ito ako at nakaupong nakamasid.

                Countdown na! Tumayo kaming lahat at nagsimula na silang pumalakpak kasabay ng pagbilang. Nagsiliparan na sa kalangitan ang magagandang ilaw kasabay ng inaantay na takdang oras.

                Gusto kong sumigaw ngunit hindi ko magawa dahil hindi ko din marinig ang aking paligid tulad ng dati. Nagbago na muli ang taon pero ako ay pipi at bingi pa din.

-          Enero 01, 2019 (1 of 365)

APPOINTMENT

“Ginabi ka ata.” Bati ni Celia sa kaibigan. “Kanina pa kita hinihintay eh.”

Dahan-dahan akong lumapit sa aking kaibigang na si Celia na suot ang kanyang paboritong kulay na damit. Araw-araw nakaitim si Celia pero hindi niya pa din nalimutan padampian ng pulang lipstick ang kanyang magagandang labi. Lutang pa rin ang ganda nito kahit walang ibang bahid na kolorete maliban sa lipstick. Si Celia ang tanging liwanag ko sa buhay kong madilim.

“Madami kasi akong dinalaw at sinundo ngayong araw na ito.” Wika ko sabay tago ng mga hawak kong papel.

“Ano ba ‘yan?” Nagmamaktol na wika ni Celia. “Kailan mo ba ako paglalaanan ng oras?”

Hindi ko maiwasang matawa sa kinilos ni Celia. Ang cute niya pa din sa kanyang paningin kahit nakasimangot na ito at tila nagtatampo. Ang ngiti ni Celia ang inaasam kong palaging makita tuwing sasapit ang wakas ng araw na lumipas, ang ngiting may bahid nang kalungkutan.

“Celia, hindi ko naman kasi kontrolado ang aking kailangan dalawin.”

“Ay, ganoon ba?” Tumingala si Celia. “Sabagay, hindi bongga kapag madaming kasabay.”

“Tama yan. Special ka sa akin kaya dapat solo mo ang araw na iyon.” Nakangiti kong wika.

Sa wakas, handa na ulit maghintay si Celia. Kung kailan siya muling magmamaktol ay hindi ko alam. Bahala na.

Si Celia na lamang ang tanging kong kaligayahan. Hindi din ako masaya sa aking ginawa. Sino ba ang magiging masaya kung nabuuhay ka lang para magdala ng kalungkutan sa lahat. At alam ko din na ang tunay na kaligayahan ni Celia ay nakasalalay din sa aking mga kamay.

“Baka naman puwede mo na ako mai-schedule bukas oh?” Nagpapacute na wika ni Celia.

                Tinalikuran ko si Celia. Ayaw kong makita ni Celia ang pagbabago ng aking ekspresyon ng mukha. At sasamantalahin na ko ito. Hindi nakatingin si Celia. Inilipat kong muli ang pangalan ni Celia sa pinakadulo ng hanay ng mga papel na aking hawak. Kung hanggang kailan ko ito kayang gawin ay bahala na. Gusto kong mabuhay si Celia at ngingiti hatid ng tunay na kaligayahan mula sa mga masasayang bagay sa kanyang paligid. At tanggap ko din sa aking puso na kailanman ay hindi maaaring ako ang maghahatid nito sa kanya dahil ako si Kamatayan at wala akong dahilan mahalin ng ninuman.

                Pero, okay lang naman maging makasarili paminsan-minsan.

 -Enero 02, 2019 (2 of 365)

Mendacity

A love told to kill the joy.

A love told to cover the truth.

A love told to kill hope for the better days.

And a love told to make tomorrow unworthy of waiting.

Lies hide behind joys

And joys are hidden behind lies.

That is the sad truth about love,

Then better stop loving.

REUNION

Pamilyar na pangalan ang bumungad sa aking messenger request. Si Yna, isang kamag-aral noong ako ay nasa elementarya pa lamang, ang nagpadala ng mensahe. Ilan taon na nga ba ang lumipas? Halos dalawang dekada na pala na simula noong ako ay nagtapos ng elementarya.

Hello batchmate! Naaalala mo pa ba ako?

Oo naman Yna… Musta na? Tugon ko.

Heto, okay naman ako. May reunion nga pala ang batch natin.

Ay talaga! Bet ko yan. Balitaan mo ko ah.

Naramdaman ko ang pananabik na makita silang muli. Ang saya siguro alalahanin ang panahon ng kabataan: mga panahong puno ng kasiyahan, tawanan at kakulitan na may bahid kainosentehan. Ang tanging problema lang noon ay kung kailan mauubos ang nakahandang lecture na pinapakopya ng aming guro. Masaya lahat, mula sa pagsayaw tuwing flag ceremony ng exercise na amin na taon mong nang ginagawa hanggang sa pagpo-floor wax ng sahig na may kasamang harutan bago umuwi. Inosente pa ang lahat na ganito pala kahirap maging miyembro ng titas of Cavite at isang full-pledged adult na punong-puno ng adulting problems.

Makukumpleto kaya yung seksyon naming? Dadating kaya yung mga ka-close ko? Dadalo kaya siya?

                Lumipas ang mga araw at dumating ang takdang araw ng reunion. Balita ko wala pa daw asawa ung aking childhood sweetheart. Kahit kasi noon uso na loveteam na nabubuo sa loob ng isang magulo pero masayang silid-aralan.

                Kasabay ang aking pananabik ay ang pagdami ng nabubuong katanungan sa aking isipan. Ano na kaya itsura nya? Mas gumuwapo kaya? Bakit kaya single pa din kaya siya? Nakakainis naman kasi dahill nakaprivate lahat sa Facebook nya at hindi pa nya kino-confirm ung friend request ko. Baka hindi niya ako nakikilala dahil iba ang spelling ng pangalan sa facebook. Sa reunion, sisiguraduhin kong i-aacept na niya friend request ko.

                Nagsagawa ako ng mga paghahanda. Baka this is it! Baka hinihintay talaga ng tadhana na magkita kami upang mag-exist ang ikaw at ako sa buhay naming dalawa. Baka kami talagang dalawa ang para sa isa’t isa. Nawa’y pagkatapos ng reunion na ito ay magiging makulay na muli ang aking mundo. Nagparebond na ako with hair color pa. Nagready na din ako ng pang-OOTD kahit may libre naman daw kaming t-shirt na inisponsor ng pinakamayaman naming batchmate.

Aba! Aya, trenta ka na! Landi-landi din kapag may time! Pati sarili ko pinepressure na ang sarili ko. Yung bigla ko na lang naisip na tumatanda na pala ako. Bwisit kasing study first yan, hindi tuloy ako nakalandi noong college ako. Noong nakagraduate naman ako, career woman naman ang kinareer ko. Kaya ito na ako, may paglandi at age of thirty.

This is it! Nakangiti akong pumasok sa resort na paggaganapan ng Class Reunion. Hapit na hapit na damit ang aking sinuot kahit nabalitaan kong may nagpadala ng litson baboy. Tiis ganda sa ngalan ng lovelife. Fighting!

Kuwentuhan dito, kuwentuhan doon. Tawanan dito, tawanan doon. Sa sobrang saya ng lahat ay tila hindi nadadama ang gutom. Naging dekorasyon na lamang ang litson at nagpabango ng hangin ang mga ulam na inihanda. Basta masaya lang ang lahat na magkitakitang muli at magbalik tanaw sa naganap na nakaraang lumipas.

“Uy! Si Joseph dumating na sa wakas!”  Natatawang wika ng aking kamag-aral.

Lumingon ang lahat sa dakong iyon. Nasaan si Joseph? Bakit imahe ng isang babae ang akin nakikita? Mahaba ang kanyang buhok na kulot at balingkinitan ang katawang perpekto ang hubog. Biglang humarap sa aming direksyon ang bagong dating. Siya nga.

“Josephine na ako ngaun, Greg.” Natatawang wika ng bagong dating.

“Yna, hindi ko pa nga pala nakukuha yung batch shirt ko. Isusuot ko na.”

                Masimulan na nga ang litson.

Ang Probability ng Perfect Timing

Naku! Late na ko!

Humahangos na naman ako patungo sa sakayan. Siguro hindi nakukumpleto ang aking linggo kung wala akong moment na ganito. Kailangan may marathon or amazing race na nagaganap sa umaga ko upang makumpleto ang exciting kong linggo.

Hindi naman ako nale-late dahil matagal ako sa salamin upang mag-ayos, pulbos at lipstick lang ay okay na. Hindi din naman ako maarte sa pananamit. Sabi ko nga lagi, “Comfort over style.” Sinuwerte din ako dahil ang aking trabaho ay hindi nag-oobliga ng uri ng pananamit. Wear what you want to wear sabi ng aming boss sa isang pet clinic na aking pinagtatrabahuhan bilang isang beterinaryo.

Sakto!

Mayroon na agad dumating na airconditioned bus ngunit maraming katunggali. Gusto ko pa naman maupo dahil gusto kong ipagpatuloy ang aking panonood ng KDrama na tanging dahilan upang ako ay kiligin.

Ready! Get set! Go! Singit!

Tagumpay dahil una akong nakapasok sa loob ng bus. Kahit mga kalalakihan pa ang aking kaagaw sa karapatang unang pumasok sa bus ay kinaya pa din mauna. Sa panahon ngayon kasi ay hindi na batayan ang gender upang paupuin ka. At suwerte dahil isa lamang pala ang bakanteng upuan. Buti hindi ako naniwala sa sinabi ng konduktor na maluwag pa daw. Sabagay, tama naman siya. Maluwag sa gitna ng bus.

Siya ulit!

Bakit ba madalas kong nakakatabi ang lalaking ito sa bus? Destiny? Fate? Siguro pang walong beses ko na siya nakatabi. Wow! Infinity! At sa dumaang pitong beses ay hindi ko man lang nalaman ang pangalan niya. Bakit kasi hindi siya nagsusuot ng ID o tshirt na may nakalagay na name nya. At ngayong pangwalong beses na, ito na siguro ang magde-decide kung he is the one na nga.

Sino ba ang hindi makakapansin sa kanya? Buti na lang at tulog siya kaya nagawa ko siyang titigan ng malaya, hindi na panakaw. Maputi ang balat niya. Bakat sa kanyang pananamit ang ganda ng kanyang katawan at higit sa lahat ay mabango siya. Makinis din ang kanyang balat at pati ang kanyang mukha na parang hindi dumaan sa puberty stage ng buhay. Sa aking anggulo ay kita ang tangos ng kanyang ilong. At bumighani pa sa akin ay ang ganda ng kanyang singkit na mata. Ang ganda din ng kanyang ngiti, parang pang toothpaste commercial. Narinig ko na din ang kanyang tinig minsan na tila may kausap tungkol sa pagsasaayos ng computer. Ang pronunciation niya at paraan ng pagpapaliwanag ay humehele sa akin. Mukhang may sense itong kausap. Perfect! Ideal guy ko na ba ito? Nag-eexist pala ang ganitong tao na binuo ko lamang sa aking imahinasyon.

Lumipas ang thirty minutes. Wala na akong maunawaan sa aking pinapanood dahil sa kanyang presensya kaya umidlip na lang ako. Ngunit sa aking pagmulat ng mata ay nabigla ako. Ang aking ulo ay nakasandal na sa kanyang balikat at ang kanyang ulo naman ay nakapatong din sa aking ulo. Tila lovers kami kahit hindi naman talaga. Natulog na lang ako muli dahil hindi ko din alam kung ano ang gagawin.

“Sino bababa sa Quirino Avenue? Lumapit na po!” Sigaw ng konduktor.

Ang tinig na ito ng konduktor ang gumising sa akin. Naramdaman ko din ang paggalaw ng aking katabi. Ang awkward na ng moment. Nakapikit pa din ako kahit gising na talaga ang katawang tao ko at diwa. Ano nga ba ang perfect move?

“Miss?” Si Ideal guy.

Kinakausap niya ako. Gosh! Kaya naalimpungatan ako kunwari. Bagong gising kunwari para hindi awkward. “Ay! Sorry po.” Angat ko ng aking ulo kasabay ng pagpa-panic na totoo naman talaga.

“Okay lang.” Naka-smile niyang wika.

Lihim akong kinikilig. Lucky day ko na ba ito? Itatanong na ba niya ang name ko? Sasabihin din ba niya na pamilyar ako sa kanya kasi madalas ko siya makatabi sa bus? Gosh! Ano ang isasagot ko? Hindi ako ready. Obvious kasi na may gusto siyang sabihin.

“Excuse me ah. Pababa na kasi ako.”

“Ah… Eh… Okay…” Nahihiya kong wika. Nagbigay ako ng daan para sa kanya. Hinayaan ko na umalis sa tabi ko ang aking pinapantasya. Hindi pala ito ang aking lucky day.

Ako naman ay bumaba sa Pedro Gil St. kung saan naroon ang pet clinic na aking pinagtatrabahuhan. Walong beses ang lumipas nang wala man lang akong kaalaman-alam kung sino ba siya. Hindi nga talaga yata puwede na maging kayo ng ideal guy mo. Dadaan lamang siya. Pareho kayong sasakay patungo sa inyong destinasyon at bababa ng hindi magkasama. Magkaiba pala kayo ng bababaan at pupuntahan. Nagkasabay lang. Ganoon talaga ang life.

7:59:59. Saktong time in ko sa biometrics. Lucky day pa din! Hindi ako na-late.

“Wow! Buzzer beater ka nanaman.” Natatawang wika ni Jane ang aking assistant slash best buddy sa clinic.

“Oo na.” Natatawa na din ako para na din mapagtakpan ang pagkadismasya ko sa umagang ito.

Binaba ko ang aking gamit at sinuot ang aking doctor’s gown. Back to work! Excited na din naman ako makita muli ang mga furbaby na kilala na din ako sa dalas nila dumalaw upang magpacheck up kasama ng kanilang mga furparents.

Lumipas na ang oras. Alas-onse medya na pala. Lunch break is coming! Pero may isa pa daw akong pasyente magpapa-check up ng kanyang furbaby.

“Welcome po!” Nakangiti kong bungad sa pumasok sa pinto.

Siya! Si Ideal Guy!

“Hello. Ikaw di ba ung bus? Yung madalas kong nakakatabi? Vet ka pala.”

“Ah… eh… Oo. Pasensya na kanina ah.” Natatawa kong wika. Napapansin na din pala niya ako. Napansin ko ang kanyang bitbit. “New puppy?”

“Yup. Ireregalo ko sana sa…”

“Girlfriend?” Curious kong tanong. Medyo aggressive ang dating pero para na din sa ikakagaang ng aking puso.

“Sa sister ko.” Natatawa niyang sagot. “Birthday niya kasi. Pero ipapa-check up ko muna sana bago ko ibigay sa kanya. Saka gusto ko din i-verify itong vet record niya dito sa clinic nyo.”

“Ah okay. Wait lang po ah.” Naka-smile kong wika. Tumalikod ako patungo sa records ng aming mga pasyente pero hindi pa din maalis ang ngiti ko. Humarap ako sa kanya muli “May record nga siya dito .”

“By the way. Can eat lunch together?”

Oh no! My lunch out kami ni Jane saka ni Dra. Bea. Naunang na-set iyon kahapon pa. “Sorry, I can’t. May kasabay kasi ako mag-lunch today.” Wrong timing talaga. Hindi nga siguro meant to be. Bakit kasi ngayon pa?

“Ganoon ba. I understand. James nga pala.” Nakangiti siya sa akin habang naghihintay ang kanyang kanang kamay ng katugon. “Nice meeting you, Dra. Madison.”

“Mady na lang.” Natatawa kong wika.

Umalis na siya. Umalis na si James the Ideal Guy ko. Siguro ganoon talaga. Ita-transfer pa naman niya sa ibang vet clinic for consultation ang puppy niya dahil taga-Cavite pa siya tulad ko. Sa lawak ng Cavite mababa ang probability na magkita kami ulit. Hindi siguro talaga kami itinakda dahil gumawa na ng paraan ang tadhana pero may mga dahilan pa din para hindi magtugma.

Kinabukasan, day off ko kaya naisipan ko manood ng sine mag-isa sa isang mall malapit sa amin. Hindi naman ito ang unang beses na ginawa kong manood mag-isa. Nasanay na din ako dahil ilan taon na din naman akong single. Natuto na ko maging independent gawin ang maraming bagay.

Nasa counter na ako noong may narinig akong pamilyar na boses. Si James. At mukhang pareho pa kami ng papanooring pelikula. Nagkatinginan kami at ngumiti sa isa’t isa.

KAIBIGAN O KAIBIGAN

Hatinggabi. Umuulan. Binabasa ng ulan ang buong kapaligiran kasabay ng pagkabasa ng aking mga unan mula sa aking binabagyong puso. Buti ay mag-isa lamang ako sa aking inuupahang bahay. Walang makakakita at makaririnig ng aking dalamhati kasabay ng pagpapatugtog ng malulungkot na kanta mula sa Youtube. Tila nakikiayon pa dahil mga kanta ni Moira ang sunod-sunod na nagpeplay.

Tumunog ang aking cellphone. Si Jason. Bakit gising ka pa? Pero hindi ako nagreply.

Nasundan pa ulit. Tulog ka na… May lakad pa tayo bukas ‘di ba? Wala pa din akong tugon.

Bakit kasi kailangan pang ipakita na ‘Active Now’ at napapalamutian pa ng berdeng ilaw sa tabi ng larawan ang mensenger? Bakit kasi kailangan pang ipakita na na-seen mo na ang mensahe niya? Halata tuloy na sadyang ayaw ko magreply sa kanya. Hindi ko naman siya mablock dahil wala naman akong dahilan o dahil hindi niya alam ang dahilan kung bakit ako ganito. Friends kami eh. Tumagal na din pala ng ilang taon ang aming pagkakaibigan.

Nagring ang cellphone ko. Siya ang natawag. Sa ikatlong beses nitong tumawag naisipan ko na itong sagutin. Kinalma muna ang sarili at pinigil ang hikbi.

“Hello? Anong nangyari sa iyo?” Halata sa boses ni Jason ang pag-aalala. “Hindi ka nagrereply sa messages ko eh.”

“Okay lang ako.” Tipid kong tugon.

“Okay? Bakit ganyan boses mo? Puntahan kita diyan ngayon sa bahay mo.”

“Okay lang talaga ako.”

“Wait mo ko diyan.”

Sa ilang saglit ay mayroong nakatok sa aking pintuan. Si Jason. Halata sa kanyang mukha ang pag-aalala na dapat hindi ko na lang nakita. Hinehele nito ang aking puso ngunit alam ko na ang katotohanan. Ang makita siya ngayon ay nagdadagdag ng dahilan upang huwag akong bumitaw mula sa pag-aasam ng kanyang atensyon at presensya.

“Pasok ka.” Nakayuko kong wika.

Hindi ko gusto na makita niya ang aking mukha: ang aking mugtong mga mata na halata pa din sa likod ng aking malaking salamin, namumulang ilong at pisngi, at panunuyong mga labi. Ngunit naririto na siya. Sumugod sa ulanan upang malaman ang katotohanan kung okay lang ako.

“Buti may load pa ako.” Masigla nyang wika. “Bakit hindi mo… Umiiyak ka?”

“Masakit lang ulo ko.” Tugon ko. “Saka natatakot ako.”

“Saan?”

Gusto kong sabihing natatakot ako sa mga darating na araw. Paano ko kakayanin na hindi mahulog sa iyo kung pinapasaya mo ang puso ko? Pero iba ang isinagot ko.

“Sleep Paralysis.” Kinailangan magsinungaling upang takasan ang mga tanong na bakit.

“Naulit nanaman ba? Hindi muna kita iiwan. Dito lang ako.”

“Huwag na…” Pero sa totoo ay nalulugod ang aking puso. “Uwi ka na.”

“Naku! Basta. ‘Wag kang makulit.” Nakangiti niyang wika.

“Ikaw bahala.”

Nasa lapag siya at ako naman ang nasa kama. Hindi pa din ako makatulog dahil siguro sa presensya na hindi naman pala naging akin. Ang tanging magagawa ko na lamang ay titigan ag bawat bahagi ng kanyang mukha: ang kanyang matang tila laging nakapikit na humihila sa akin para ngumiti, ang kanyang labi na ngumingiti sa bawat biro na binibitawan at siya na palihim kong minahal. Pero dapat kong maunawaan na wala palang kami. Walang matatawag na amin. Tanging ako at siya ang mayroon kami. Magkahiwalay na salitang tumutukoy kung ano nga ba ang mayroon sa pagitan ng aming malapit at matamis na samahan. Paano na bukas? Pumikit na lamang ako dahil hindi ko din naman masasagot ang katanungang pumupuyat sa aking diwa.

Paano naman kasi magkakagusto sa akin si Jason? Hindi naman ako kasing ganda ng ibang babae na nakakasalamuha niya. Hind din nauso sa akin ang OOTD. Tshirt at shorts ay okay na para sa akin. Ang daming ibang babae sa paligid na malamang mas magugustuhan niya.

Umaga na. Wala na sa lapag si Jason. May nakapatong din na kumot sa aking katawan kahit na alam ko na natulog akong wala nito. Hindi ko na din kasi namalayan na dinalaw na pala ako ng antok. Nasa kusina si Jason at tila abala sa pagsisiyasat ng maaaring iluto para sa aming dalawa.

“Gising ka na pala.” Masigla niyang wika. “Upo ka na. Teka ipagtimpla kita ng kape.”

“Ako na, kaya ko naman eh.” Sambit ko kasabay ng aking paghakbang patungo sa pinaglalagyan ng kape.

Bigla niya akong niyakap mula sa likuran. Gusto kong magwala para alisin ang kanyang mga bisig mula sa aking katawan pero hinayaan ko lang siya dahil gusto ko ito. Pinapagaang ng yakap niya ang aking nadaramang lungkot. Ang yakap na ito ay ang aking babaunin sa aking pagbitaw sa damdaming inilaan ko sa kanya. Babaunin ko ang alaala nito hanggang sa aking pagbalik sa estadong magkaibigan lamang. At least ang friendship mayroong forever.

“Sorry.” Wika niya. Kalmado ang tinig niya habang nakayakap pa rin sa akin.

Tila tumigil ang lahat sa aming paligid. Itinigil ng isang makapangyarihang salita na binubuo ng limang letra. Ang mga katanungan ay unti-unting sumusulpot sa aking isipan ngunit isa man sa mga ito ay hindi ko mabigkas. Sa wakas ay nagkaroon na ako ng lakas. Tinanggal ko ang kanyang mga bisig at humarap ako sa kanya.

“Sorry. Alam ko na ako ang may kasalanan bakit ka ganyan.” Wika niya habang nakatingin sa aking mga mata.

“Paano?”

“Sinabi ni Mel.” Nakayuko niyang wika. “Tinanong ko kasi siya kung may alam ba siya kung ano ang dahilan kung bakit kakaiba ka ngayon.”

“Anong sabi niya?”

“Sorry. Hinayaan kita mafall ng hindi ko nararamdaman. Ang manhid ko!”

Bigla-bigla, ako ay naging pipi. Wala akong masabing anumang salita.

“Hindi kita sinalo at hinayaan kita masaktan ng dahil sa akin. Sorry.”

Katahimikan ang namayani sa aking bahay. Tanging ang tunog ng takure ang nagpapaalala na nasa mundo pa din kami na puno ng mga bagay na hindi pangmatagalan.

“Wala kang kasalanan.” Wika ko. “Ako ang nafall ng hindi ko sinasadya. Ako ang naging mahina sa pagpigil ng nadarama. Naging mabuti ka at iyon ay hindi mo kasalanan.”

“Sorry. Natakot akong saluhin ka.” Niyakap niya akong muli. “Pero kagabi, noong nagdesisyon akong puntahan ka, magtatapat na sana ako.”

“Huh? Anong ibig mong sabihin?” Bigla-bigla ang tibok ng aking puso ay bumilis. Nararamdaman niya kaya ito kasabay ng humihigpit niyang yakap sa akin?

“Gusto kita.” Wika ni Jason sa tapat ng aking tainga.

“Hindi naman ako maganda eh.” Nakangiti kong wika.

“Gusto kita noon pa. At mahal kita… at minamahal pa habang lalo kita nakikilala.”

“Uy! Yung tubig sa takure.” Natatawa kong wika kasabay ng kilig na aking nadarama.

Ito na ata ang pinakamasarap na almusal na naranasan ko sa buong buhay ko. Kakain kami ng sabay. Mamaya ay aalis din kami. Muli ay magtatawanan muli kaming dalawa na tila amin ang mundo. dahil mayroon palang matatawag na kami. 

HINDI AKO MARUNONG LUMANGOY

Nalulunod, ako ay nalulunod

Sa mundong aking pinili

Kinalimutan ang sarili at sumunod

Para na din sa ating ikakabuti.

Nalulunod, ako ay nalulunod

Sa tinahak kong direksyon

Walang bahid na nakakalugod

Sa puso kong punong puno ng intensyon

Nalulunod, ako ay nalulunod

Dahil binawalan mo ko lumangoy

Kaligayahan ay tanging napapanood

At tanging nagawa ay tumaghoy

Tama na… suko na ako…

Sige pa… punuin mo pa…

Tuluyan mo na ako lunurin…

Ngingiti ako at bibitiw na…

Para Sa Iyo Ito

Dear Self,

Alam ko kung ano ang pinagdadaanan mo. Alam ko kung gaano kahirap ang maging malungkot kahit ayaw mo na maging malungkot. Alam ko ang kung gaano mo kagusto maging masaya sa buhay mo ngayon. Durog na durog ka na. Sinungaling ka kung sasabuhin mong okay ka na. Sinungaling ka kung sasabihin mong wala ng bahid ng kalungkutan. Pero, tama na.

Siguro nakangiti ka ngayon pero sa likod ng ngiting may kasama pang halakhak at bungisngis ay ang luhang hind pumapatak. Mga luha na bumabaha na sa iyong sistema ngunit walang kang magawa kundi ipunin ito. Ipunin ito hanggang ito mismo ang lumunod sa iyo.

Ramdam ko na din ang pagod mong magpanggap. Gustong gusto mo na umiyak. Gustong gusto mo na isigaw lahat kasabay ng pagbuhos ng mga luha sa iyong mga mata. Umiyak lamang ng umiyak hanggang sa wala ka nang mailuha pa. Umiyak hanggang maubos na ang lahat ng naipon. At nawa ay madala ng bawat patak ang iyong pighati at sakit na nadarama. Pero may makakaunawa ba? May maiiyakan ka ba na hindi huhusgahan? Nakakatakot ‘di ba? Mahirap na kasi baka sabihang nag-iinarte ka.

Sino ba ang ayaw sumaya? ‘Di ba gusto mo din? Hinahanap-hanap mo yung sarili mo na taglay ang katauhang walang humpay ang saya. Ikaw kasi yung madali mapasaya kahit sa simpleng bagay. Ang babaw mo na kahit ikaw mismo ay hindi maunawaan kung bakit. Nalimot mo na din tumawa ng walang humpay  na hindi na ito mapigilan. Yung mamumula ka na lang at maluluha dahil sa kakatawa. Nariyan pa ba siya?

Nasaan na siya? Naalala mo pa ba siya? Nariyan lamang siya, lunod na lunod na sa luhang bumabaha sa iyong sistema. Nakagapos, na ikaw mismo ang gumapos, at walang laban sa nagaganap sa iyong buhay.  Tama na! Piliin mo naman maging masaya. Bumalik ka na dahil ikaw yun. Pagod ka na magbalat-kayo. Aminin mo, tama ako ‘di ba? Palayain mo na ang sarili mo dahil habang tumatagal ay hindi na kita kilala.

                Kung hindi man ngayon, maniwala ka na darating ang panahong mabubuo ka din. Kaya simulan mo na pulutin ang mga pira-pirasong dinurog ng pighati at pagdurusa dala ng matinding pagsubok na dumating sa iyong buhay. Tutulungan kita. Babangon tayo upang harapin muli ang buhay na noon ay punongpuno ng sigla at pananabik sa bawat araw. Kaya mo ‘yan!

Nagmamahal,

Self