REUNION

Pamilyar na pangalan ang bumungad sa aking messenger request. Si Yna, isang kamag-aral noong ako ay nasa elementarya pa lamang, ang nagpadala ng mensahe. Ilan taon na nga ba ang lumipas? Halos dalawang dekada na pala na simula noong ako ay nagtapos ng elementarya.

Hello batchmate! Naaalala mo pa ba ako?

Oo naman Yna… Musta na? Tugon ko.

Heto, okay naman ako. May reunion nga pala ang batch natin.

Ay talaga! Bet ko yan. Balitaan mo ko ah.

Naramdaman ko ang pananabik na makita silang muli. Ang saya siguro alalahanin ang panahon ng kabataan: mga panahong puno ng kasiyahan, tawanan at kakulitan na may bahid kainosentehan. Ang tanging problema lang noon ay kung kailan mauubos ang nakahandang lecture na pinapakopya ng aming guro. Masaya lahat, mula sa pagsayaw tuwing flag ceremony ng exercise na amin na taon mong nang ginagawa hanggang sa pagpo-floor wax ng sahig na may kasamang harutan bago umuwi. Inosente pa ang lahat na ganito pala kahirap maging miyembro ng titas of Cavite at isang full-pledged adult na punong-puno ng adulting problems.

Makukumpleto kaya yung seksyon naming? Dadating kaya yung mga ka-close ko? Dadalo kaya siya?

                Lumipas ang mga araw at dumating ang takdang araw ng reunion. Balita ko wala pa daw asawa ung aking childhood sweetheart. Kahit kasi noon uso na loveteam na nabubuo sa loob ng isang magulo pero masayang silid-aralan.

                Kasabay ang aking pananabik ay ang pagdami ng nabubuong katanungan sa aking isipan. Ano na kaya itsura nya? Mas gumuwapo kaya? Bakit kaya single pa din kaya siya? Nakakainis naman kasi dahill nakaprivate lahat sa Facebook nya at hindi pa nya kino-confirm ung friend request ko. Baka hindi niya ako nakikilala dahil iba ang spelling ng pangalan sa facebook. Sa reunion, sisiguraduhin kong i-aacept na niya friend request ko.

                Nagsagawa ako ng mga paghahanda. Baka this is it! Baka hinihintay talaga ng tadhana na magkita kami upang mag-exist ang ikaw at ako sa buhay naming dalawa. Baka kami talagang dalawa ang para sa isa’t isa. Nawa’y pagkatapos ng reunion na ito ay magiging makulay na muli ang aking mundo. Nagparebond na ako with hair color pa. Nagready na din ako ng pang-OOTD kahit may libre naman daw kaming t-shirt na inisponsor ng pinakamayaman naming batchmate.

Aba! Aya, trenta ka na! Landi-landi din kapag may time! Pati sarili ko pinepressure na ang sarili ko. Yung bigla ko na lang naisip na tumatanda na pala ako. Bwisit kasing study first yan, hindi tuloy ako nakalandi noong college ako. Noong nakagraduate naman ako, career woman naman ang kinareer ko. Kaya ito na ako, may paglandi at age of thirty.

This is it! Nakangiti akong pumasok sa resort na paggaganapan ng Class Reunion. Hapit na hapit na damit ang aking sinuot kahit nabalitaan kong may nagpadala ng litson baboy. Tiis ganda sa ngalan ng lovelife. Fighting!

Kuwentuhan dito, kuwentuhan doon. Tawanan dito, tawanan doon. Sa sobrang saya ng lahat ay tila hindi nadadama ang gutom. Naging dekorasyon na lamang ang litson at nagpabango ng hangin ang mga ulam na inihanda. Basta masaya lang ang lahat na magkitakitang muli at magbalik tanaw sa naganap na nakaraang lumipas.

“Uy! Si Joseph dumating na sa wakas!”  Natatawang wika ng aking kamag-aral.

Lumingon ang lahat sa dakong iyon. Nasaan si Joseph? Bakit imahe ng isang babae ang akin nakikita? Mahaba ang kanyang buhok na kulot at balingkinitan ang katawang perpekto ang hubog. Biglang humarap sa aming direksyon ang bagong dating. Siya nga.

“Josephine na ako ngaun, Greg.” Natatawang wika ng bagong dating.

“Yna, hindi ko pa nga pala nakukuha yung batch shirt ko. Isusuot ko na.”

                Masimulan na nga ang litson.

KAIBIGAN O KAIBIGAN

Hatinggabi. Umuulan. Binabasa ng ulan ang buong kapaligiran kasabay ng pagkabasa ng aking mga unan mula sa aking binabagyong puso. Buti ay mag-isa lamang ako sa aking inuupahang bahay. Walang makakakita at makaririnig ng aking dalamhati kasabay ng pagpapatugtog ng malulungkot na kanta mula sa Youtube. Tila nakikiayon pa dahil mga kanta ni Moira ang sunod-sunod na nagpeplay.

Tumunog ang aking cellphone. Si Jason. Bakit gising ka pa? Pero hindi ako nagreply.

Nasundan pa ulit. Tulog ka na… May lakad pa tayo bukas ‘di ba? Wala pa din akong tugon.

Bakit kasi kailangan pang ipakita na ‘Active Now’ at napapalamutian pa ng berdeng ilaw sa tabi ng larawan ang mensenger? Bakit kasi kailangan pang ipakita na na-seen mo na ang mensahe niya? Halata tuloy na sadyang ayaw ko magreply sa kanya. Hindi ko naman siya mablock dahil wala naman akong dahilan o dahil hindi niya alam ang dahilan kung bakit ako ganito. Friends kami eh. Tumagal na din pala ng ilang taon ang aming pagkakaibigan.

Nagring ang cellphone ko. Siya ang natawag. Sa ikatlong beses nitong tumawag naisipan ko na itong sagutin. Kinalma muna ang sarili at pinigil ang hikbi.

“Hello? Anong nangyari sa iyo?” Halata sa boses ni Jason ang pag-aalala. “Hindi ka nagrereply sa messages ko eh.”

“Okay lang ako.” Tipid kong tugon.

“Okay? Bakit ganyan boses mo? Puntahan kita diyan ngayon sa bahay mo.”

“Okay lang talaga ako.”

“Wait mo ko diyan.”

Sa ilang saglit ay mayroong nakatok sa aking pintuan. Si Jason. Halata sa kanyang mukha ang pag-aalala na dapat hindi ko na lang nakita. Hinehele nito ang aking puso ngunit alam ko na ang katotohanan. Ang makita siya ngayon ay nagdadagdag ng dahilan upang huwag akong bumitaw mula sa pag-aasam ng kanyang atensyon at presensya.

“Pasok ka.” Nakayuko kong wika.

Hindi ko gusto na makita niya ang aking mukha: ang aking mugtong mga mata na halata pa din sa likod ng aking malaking salamin, namumulang ilong at pisngi, at panunuyong mga labi. Ngunit naririto na siya. Sumugod sa ulanan upang malaman ang katotohanan kung okay lang ako.

“Buti may load pa ako.” Masigla nyang wika. “Bakit hindi mo… Umiiyak ka?”

“Masakit lang ulo ko.” Tugon ko. “Saka natatakot ako.”

“Saan?”

Gusto kong sabihing natatakot ako sa mga darating na araw. Paano ko kakayanin na hindi mahulog sa iyo kung pinapasaya mo ang puso ko? Pero iba ang isinagot ko.

“Sleep Paralysis.” Kinailangan magsinungaling upang takasan ang mga tanong na bakit.

“Naulit nanaman ba? Hindi muna kita iiwan. Dito lang ako.”

“Huwag na…” Pero sa totoo ay nalulugod ang aking puso. “Uwi ka na.”

“Naku! Basta. ‘Wag kang makulit.” Nakangiti niyang wika.

“Ikaw bahala.”

Nasa lapag siya at ako naman ang nasa kama. Hindi pa din ako makatulog dahil siguro sa presensya na hindi naman pala naging akin. Ang tanging magagawa ko na lamang ay titigan ag bawat bahagi ng kanyang mukha: ang kanyang matang tila laging nakapikit na humihila sa akin para ngumiti, ang kanyang labi na ngumingiti sa bawat biro na binibitawan at siya na palihim kong minahal. Pero dapat kong maunawaan na wala palang kami. Walang matatawag na amin. Tanging ako at siya ang mayroon kami. Magkahiwalay na salitang tumutukoy kung ano nga ba ang mayroon sa pagitan ng aming malapit at matamis na samahan. Paano na bukas? Pumikit na lamang ako dahil hindi ko din naman masasagot ang katanungang pumupuyat sa aking diwa.

Paano naman kasi magkakagusto sa akin si Jason? Hindi naman ako kasing ganda ng ibang babae na nakakasalamuha niya. Hind din nauso sa akin ang OOTD. Tshirt at shorts ay okay na para sa akin. Ang daming ibang babae sa paligid na malamang mas magugustuhan niya.

Umaga na. Wala na sa lapag si Jason. May nakapatong din na kumot sa aking katawan kahit na alam ko na natulog akong wala nito. Hindi ko na din kasi namalayan na dinalaw na pala ako ng antok. Nasa kusina si Jason at tila abala sa pagsisiyasat ng maaaring iluto para sa aming dalawa.

“Gising ka na pala.” Masigla niyang wika. “Upo ka na. Teka ipagtimpla kita ng kape.”

“Ako na, kaya ko naman eh.” Sambit ko kasabay ng aking paghakbang patungo sa pinaglalagyan ng kape.

Bigla niya akong niyakap mula sa likuran. Gusto kong magwala para alisin ang kanyang mga bisig mula sa aking katawan pero hinayaan ko lang siya dahil gusto ko ito. Pinapagaang ng yakap niya ang aking nadaramang lungkot. Ang yakap na ito ay ang aking babaunin sa aking pagbitaw sa damdaming inilaan ko sa kanya. Babaunin ko ang alaala nito hanggang sa aking pagbalik sa estadong magkaibigan lamang. At least ang friendship mayroong forever.

“Sorry.” Wika niya. Kalmado ang tinig niya habang nakayakap pa rin sa akin.

Tila tumigil ang lahat sa aming paligid. Itinigil ng isang makapangyarihang salita na binubuo ng limang letra. Ang mga katanungan ay unti-unting sumusulpot sa aking isipan ngunit isa man sa mga ito ay hindi ko mabigkas. Sa wakas ay nagkaroon na ako ng lakas. Tinanggal ko ang kanyang mga bisig at humarap ako sa kanya.

“Sorry. Alam ko na ako ang may kasalanan bakit ka ganyan.” Wika niya habang nakatingin sa aking mga mata.

“Paano?”

“Sinabi ni Mel.” Nakayuko niyang wika. “Tinanong ko kasi siya kung may alam ba siya kung ano ang dahilan kung bakit kakaiba ka ngayon.”

“Anong sabi niya?”

“Sorry. Hinayaan kita mafall ng hindi ko nararamdaman. Ang manhid ko!”

Bigla-bigla, ako ay naging pipi. Wala akong masabing anumang salita.

“Hindi kita sinalo at hinayaan kita masaktan ng dahil sa akin. Sorry.”

Katahimikan ang namayani sa aking bahay. Tanging ang tunog ng takure ang nagpapaalala na nasa mundo pa din kami na puno ng mga bagay na hindi pangmatagalan.

“Wala kang kasalanan.” Wika ko. “Ako ang nafall ng hindi ko sinasadya. Ako ang naging mahina sa pagpigil ng nadarama. Naging mabuti ka at iyon ay hindi mo kasalanan.”

“Sorry. Natakot akong saluhin ka.” Niyakap niya akong muli. “Pero kagabi, noong nagdesisyon akong puntahan ka, magtatapat na sana ako.”

“Huh? Anong ibig mong sabihin?” Bigla-bigla ang tibok ng aking puso ay bumilis. Nararamdaman niya kaya ito kasabay ng humihigpit niyang yakap sa akin?

“Gusto kita.” Wika ni Jason sa tapat ng aking tainga.

“Hindi naman ako maganda eh.” Nakangiti kong wika.

“Gusto kita noon pa. At mahal kita… at minamahal pa habang lalo kita nakikilala.”

“Uy! Yung tubig sa takure.” Natatawa kong wika kasabay ng kilig na aking nadarama.

Ito na ata ang pinakamasarap na almusal na naranasan ko sa buong buhay ko. Kakain kami ng sabay. Mamaya ay aalis din kami. Muli ay magtatawanan muli kaming dalawa na tila amin ang mundo. dahil mayroon palang matatawag na kami. 

TATLONG SALITA

“Good morning po…”

“Kumain ka na?”

“Tulog ka na…”

Mga mensahe mula sa kanya. Mga mensaheng hatid ay kakaibang kilig kahit ang mga pahayag na ito ay simple. Naninirahan sa puso kong nalulumbay.

“Yes! This is it!”Kinikilig kong wika habang hawak ang aking cellphone at pagulong-gulong sa kama.

Kinikilig ako sa usapang may nakapaloob na concern. Kinikilig ako sa biruang walang humpay. Kinikilig ako kahit walang tinatawag na “kami”. Muli, nakadama ako ng kilig na init ang hatid. Bahala na… Dahil ang kilig na ito ay walang kasiguraduhan. Masaya din kaya siya sa pagitan ng mga mensahe na tumatagal ng ilang oras at walang namamalayang oras? Bahala na…

Nagsimula kasi ito noong muli kaming nagkita matapos ang ilan taon. Dumalas ang aming pagtatagpo, basta possible at tugma ang pagkakataon. Dumalas din ang kwentuhan at tawagan. Dumalas din ang byahe sa kung saan-saan: malayo man o malapit lang. Hindi alintana ang alikabok sa kalsada sa bawat paghakbang namin. Braso sa braso… Ngitian at tawanang walang humpay... At magtatapos sa salitang ingat at pagkaway.

“Nakauwi na ako” mensaheng aking ipapahatid sa kanya at may tugong “nasa bahay na” mula sa kanya…

Muli naramdaman ko paano maging babae. Gentleman siya kahit makulit. Nakakahawa din ang ngiti ng kanyang mga mata. Mata na aking kinagigiliwan. Matang nagniningning ngunit hindi ko alam kung ako nga ba ang dahilan.

Sa bawat araw ay siya ang gumigising sa aking diwang himbing. Bawat mensahe ay ngiti ang hatid na babaunin ko na sa buong araw.

“Kayo ba?” Tanong ng isang kaibigan.

“Ah… Eh…” Paano ko ng aba sasagutin ito? Naguguluhan ako kahit puwede naman itong masagot ng simpleng “Oo” o “Hindi”.

“Basta!” Tanging tugon ko.

Isang araw ay nagkaroon ako ng problema. Ipinaalam ko kay Jason ang aking hinaing sa pagitan ng nanginginig na katawan sanhi ng pag-iyak. Hindi ko makalma ang aking sarili.

“Puntahan kita diyan. Kalma ka lang.”Sabi ni Jason sa akin.

Kumalma. Muling tumawa. Muling sumigla. Sumaya muli ang aking mundo at napawi na ang problema na parang kanina lang ay ginuho ang aking mundo. Umuwi ako na may ngiti at tanging mugtong mata ang bakas na natira sa mga nangyari sa nagdaang araw.

“Salamat ah.”Laman ng aking mensahe sa kanya pagdating ko sa aming bahay.

“Para saan?”Tugon niya.

“Para sa concern at sa oras na nilaan mo para sa akin.”

“Wala iyon. Ganoon naman ako sa lahat.”

“😁” Tugon ko.

Mukhang tinapos na nag tatlong salita ang buhay ng mga paro-paro na naninirahan sa aking sistema. Nagsimulang lumamig at dumilim muli ang mundo kong pinainit at kinulayan ng kilig at tawanan. Tatlong salita: FRIENDS LANG KAMI.

Tapos na nga ba? Tama ba ako sa aking hinuha?

Sagot ng puso ko, “Sana ay hindi.”

PINTO

Nakasasabik isipin ang mga gagawin ko sa araw na ito. Pupunta ako sa isang malapit na mall at susulitin ang tinatawag na “Me Time.” Tutal, wala naman talagang “We” kaya wala naman akong pagpipiliang iba kundi “Me.”

Tulad ng dati, nasa tricycle pa lamang ay iniisip ko na kung ano ang oorderin ko mula sa paborito kong kapihan. Kapihan nga ito pero hindi ako umoorder ng kanilang kape, ayos di ba? Alam ko na din kung saan ako uupo, doon pa rin sa dati, at aasa muli sa isang oras na libreng internet connection. Pipiliting patagalin ang inumin ng isang oras o higit pa.

“Hello po Ma’am! Ano pong drink ninyo?” Nakangiting tanong ng Barista.

“Choco Chip Cream Frappe please.” May halong pananabik kong wika.

“Naku! Ma’am sorry po wala na pong chips na available for the drink.”

“Ganoon ba?” May pagkabigo ang himig ng boses kong sagot. “Strawberries and Cream na lang saka… Wala din ung cake na gusto ko.”

“May ibang options pa ma’am.” Nakangiting wika pa din ng crew.

“Sige. Yun na lang…” Pabuntong-hininga kong sagot.

Nasira na agad ang naisip kong plano pero hayaan na lamang. Matapos magbayad ay humanap na ako ng aking puwesto. Bakante ang paborito kong puwesto kung saan ako lagi naupo mag-isa kasama ng aking napiling inumin at pagkain.

Gustong gusto ko sa tabi ng salaming dingding ng establisyamentong ito. Dito kung saan nakikita ko ang lahat ng napasok sa mall. Nakikita ko ang ngiti ng bawat isang napasok sa mall. Ngiting na akala mo laging unang beses nila makapasok sa loob nito. Hindi ba nila naiisip na maginaw sa loob? Hindi ba nila maiisip na limitado ang mauupuan at mapapagod sila sa kakaikot? Siguro nakangiti sila dahil hindi sila nag-iisa: pipili ng damit o gamit ng may kasama, kakain ng may kasama, maglilibot ng may kasama, at tatawa sa pagitan ng bawat gawi at kilos ng may kasama. Minsan pa ay hindi alintana kung maubos man ang kanilang pera basta mahalaga ay mapasaya ang kasama nila.

Bakit nga ba mukhang sa akin lamang madaya ang tadhana? At kailan ko ba tinanggap na matalik na kaibigan ang pag-iisa?

Sa pagitan nang aking pagmumuni-muni at pag-iisip ng kasadlakan ng aking damdamin ay napukaw ng aking cellphone ang aking atensyon. May nagvibrate. May nagreact ng puso sa aking larawan na pinost sa facebook. Larawan ng inumin at pagkaing wala naman talaga sa aking plano pero nagawan pa din lagyan ng kaaya-ayang caption. Si Jason pala, isang kaibigan mula sa nakaraang naging masaya ako sa buhay ko bilang isang masigasig na mag-aaral. May mga nakaraan pa rin palang hindi kailangan kalimutan at iyon ay ang mga kaibigan.

Nasundan ito ng isang mensahe. Malapit lang daw siya sa mall at magkita daw kami. Pumayag naman ako (agad?). Bahala na, kasi ang totoo ay naghahanap din naman talaga ako ng kasama at kausap kahit sinasabi ng aking bibig na hindi. Ihahanda ko na ang sarili ko sa kamustahan dahil matagal din kaming hindi nagkita ni Jason.

Ngiti ang agad niyang sinalubong sa akin noong nagtanaw nya ako at nagtama ang aming mga mata. Ako noo’y nasa loob ng kapihan at siya naman ay nasa labas. Ngumiti ako sa kanya at sumenyas gamit ang aking kamay na “wait lang” at walang tinig mula sa aking bibig na “lalabas na ako.” Pinagbuksan nya ako ng pintuang salamin at paglabas ko ay naibsan ag panlalamig na nadarama ko sa loob ng kapihan. Kailan pa uminit sa mall? Mainit pala sa pakiramdam ang pagpapakita ng tunay na ngiti.

Hinihintay ko na tanungin nya ako, sa pagitan ng mga kwento at mga tawanan. Hinihintay ko na tanungin nya ako sa pagitan ng pag-alala sa panahon ng kadugyutan at kabataan. At sa lahat ng nakakuwentuhan ko, siya lamang ang hindi nagtanong ng pinakamasakit na tanong na kung okay lang ba ako.

Nag-ikot. Nagtawanan. Kumain. Nagawa ko muli ito ng hindi nag-iisa. Nalimot ang ilang buwang kalungkutan dala ng aking pag-iisa at kabiguan. Makulay pala ang mundo. Hindi pala nakakairita ang tinig at halakhakang aking ayaw mapakinggan. Maganda pala ang mundo.

At sa na ito, ako mismo ang sasagot sa tanong na aking iniiwasan. Okay lang ba ako? At ang sagot ko ay Oo, okay na ako. Handa na ako tumawa nang walang halong pagdurusa. Handa na ako ngumiti  mula sa aking puso. Handa na ako buksan ang pinto na aking kinandado.