KAIBIGAN O KAIBIGAN

Hatinggabi. Umuulan. Binabasa ng ulan ang buong kapaligiran kasabay ng pagkabasa ng aking mga unan mula sa aking binabagyong puso. Buti ay mag-isa lamang ako sa aking inuupahang bahay. Walang makakakita at makaririnig ng aking dalamhati kasabay ng pagpapatugtog ng malulungkot na kanta mula sa Youtube. Tila nakikiayon pa dahil mga kanta ni Moira ang sunod-sunod na nagpeplay.

Tumunog ang aking cellphone. Si Jason. Bakit gising ka pa? Pero hindi ako nagreply.

Nasundan pa ulit. Tulog ka na… May lakad pa tayo bukas ‘di ba? Wala pa din akong tugon.

Bakit kasi kailangan pang ipakita na ‘Active Now’ at napapalamutian pa ng berdeng ilaw sa tabi ng larawan ang mensenger? Bakit kasi kailangan pang ipakita na na-seen mo na ang mensahe niya? Halata tuloy na sadyang ayaw ko magreply sa kanya. Hindi ko naman siya mablock dahil wala naman akong dahilan o dahil hindi niya alam ang dahilan kung bakit ako ganito. Friends kami eh. Tumagal na din pala ng ilang taon ang aming pagkakaibigan.

Nagring ang cellphone ko. Siya ang natawag. Sa ikatlong beses nitong tumawag naisipan ko na itong sagutin. Kinalma muna ang sarili at pinigil ang hikbi.

“Hello? Anong nangyari sa iyo?” Halata sa boses ni Jason ang pag-aalala. “Hindi ka nagrereply sa messages ko eh.”

“Okay lang ako.” Tipid kong tugon.

“Okay? Bakit ganyan boses mo? Puntahan kita diyan ngayon sa bahay mo.”

“Okay lang talaga ako.”

“Wait mo ko diyan.”

Sa ilang saglit ay mayroong nakatok sa aking pintuan. Si Jason. Halata sa kanyang mukha ang pag-aalala na dapat hindi ko na lang nakita. Hinehele nito ang aking puso ngunit alam ko na ang katotohanan. Ang makita siya ngayon ay nagdadagdag ng dahilan upang huwag akong bumitaw mula sa pag-aasam ng kanyang atensyon at presensya.

“Pasok ka.” Nakayuko kong wika.

Hindi ko gusto na makita niya ang aking mukha: ang aking mugtong mga mata na halata pa din sa likod ng aking malaking salamin, namumulang ilong at pisngi, at panunuyong mga labi. Ngunit naririto na siya. Sumugod sa ulanan upang malaman ang katotohanan kung okay lang ako.

“Buti may load pa ako.” Masigla nyang wika. “Bakit hindi mo… Umiiyak ka?”

“Masakit lang ulo ko.” Tugon ko. “Saka natatakot ako.”

“Saan?”

Gusto kong sabihing natatakot ako sa mga darating na araw. Paano ko kakayanin na hindi mahulog sa iyo kung pinapasaya mo ang puso ko? Pero iba ang isinagot ko.

“Sleep Paralysis.” Kinailangan magsinungaling upang takasan ang mga tanong na bakit.

“Naulit nanaman ba? Hindi muna kita iiwan. Dito lang ako.”

“Huwag na…” Pero sa totoo ay nalulugod ang aking puso. “Uwi ka na.”

“Naku! Basta. ‘Wag kang makulit.” Nakangiti niyang wika.

“Ikaw bahala.”

Nasa lapag siya at ako naman ang nasa kama. Hindi pa din ako makatulog dahil siguro sa presensya na hindi naman pala naging akin. Ang tanging magagawa ko na lamang ay titigan ag bawat bahagi ng kanyang mukha: ang kanyang matang tila laging nakapikit na humihila sa akin para ngumiti, ang kanyang labi na ngumingiti sa bawat biro na binibitawan at siya na palihim kong minahal. Pero dapat kong maunawaan na wala palang kami. Walang matatawag na amin. Tanging ako at siya ang mayroon kami. Magkahiwalay na salitang tumutukoy kung ano nga ba ang mayroon sa pagitan ng aming malapit at matamis na samahan. Paano na bukas? Pumikit na lamang ako dahil hindi ko din naman masasagot ang katanungang pumupuyat sa aking diwa.

Paano naman kasi magkakagusto sa akin si Jason? Hindi naman ako kasing ganda ng ibang babae na nakakasalamuha niya. Hind din nauso sa akin ang OOTD. Tshirt at shorts ay okay na para sa akin. Ang daming ibang babae sa paligid na malamang mas magugustuhan niya.

Umaga na. Wala na sa lapag si Jason. May nakapatong din na kumot sa aking katawan kahit na alam ko na natulog akong wala nito. Hindi ko na din kasi namalayan na dinalaw na pala ako ng antok. Nasa kusina si Jason at tila abala sa pagsisiyasat ng maaaring iluto para sa aming dalawa.

“Gising ka na pala.” Masigla niyang wika. “Upo ka na. Teka ipagtimpla kita ng kape.”

“Ako na, kaya ko naman eh.” Sambit ko kasabay ng aking paghakbang patungo sa pinaglalagyan ng kape.

Bigla niya akong niyakap mula sa likuran. Gusto kong magwala para alisin ang kanyang mga bisig mula sa aking katawan pero hinayaan ko lang siya dahil gusto ko ito. Pinapagaang ng yakap niya ang aking nadaramang lungkot. Ang yakap na ito ay ang aking babaunin sa aking pagbitaw sa damdaming inilaan ko sa kanya. Babaunin ko ang alaala nito hanggang sa aking pagbalik sa estadong magkaibigan lamang. At least ang friendship mayroong forever.

“Sorry.” Wika niya. Kalmado ang tinig niya habang nakayakap pa rin sa akin.

Tila tumigil ang lahat sa aming paligid. Itinigil ng isang makapangyarihang salita na binubuo ng limang letra. Ang mga katanungan ay unti-unting sumusulpot sa aking isipan ngunit isa man sa mga ito ay hindi ko mabigkas. Sa wakas ay nagkaroon na ako ng lakas. Tinanggal ko ang kanyang mga bisig at humarap ako sa kanya.

“Sorry. Alam ko na ako ang may kasalanan bakit ka ganyan.” Wika niya habang nakatingin sa aking mga mata.

“Paano?”

“Sinabi ni Mel.” Nakayuko niyang wika. “Tinanong ko kasi siya kung may alam ba siya kung ano ang dahilan kung bakit kakaiba ka ngayon.”

“Anong sabi niya?”

“Sorry. Hinayaan kita mafall ng hindi ko nararamdaman. Ang manhid ko!”

Bigla-bigla, ako ay naging pipi. Wala akong masabing anumang salita.

“Hindi kita sinalo at hinayaan kita masaktan ng dahil sa akin. Sorry.”

Katahimikan ang namayani sa aking bahay. Tanging ang tunog ng takure ang nagpapaalala na nasa mundo pa din kami na puno ng mga bagay na hindi pangmatagalan.

“Wala kang kasalanan.” Wika ko. “Ako ang nafall ng hindi ko sinasadya. Ako ang naging mahina sa pagpigil ng nadarama. Naging mabuti ka at iyon ay hindi mo kasalanan.”

“Sorry. Natakot akong saluhin ka.” Niyakap niya akong muli. “Pero kagabi, noong nagdesisyon akong puntahan ka, magtatapat na sana ako.”

“Huh? Anong ibig mong sabihin?” Bigla-bigla ang tibok ng aking puso ay bumilis. Nararamdaman niya kaya ito kasabay ng humihigpit niyang yakap sa akin?

“Gusto kita.” Wika ni Jason sa tapat ng aking tainga.

“Hindi naman ako maganda eh.” Nakangiti kong wika.

“Gusto kita noon pa. At mahal kita… at minamahal pa habang lalo kita nakikilala.”

“Uy! Yung tubig sa takure.” Natatawa kong wika kasabay ng kilig na aking nadarama.

Ito na ata ang pinakamasarap na almusal na naranasan ko sa buong buhay ko. Kakain kami ng sabay. Mamaya ay aalis din kami. Muli ay magtatawanan muli kaming dalawa na tila amin ang mundo. dahil mayroon palang matatawag na kami.