REUNION

Pamilyar na pangalan ang bumungad sa aking messenger request. Si Yna, isang kamag-aral noong ako ay nasa elementarya pa lamang, ang nagpadala ng mensahe. Ilan taon na nga ba ang lumipas? Halos dalawang dekada na pala na simula noong ako ay nagtapos ng elementarya.

Hello batchmate! Naaalala mo pa ba ako?

Oo naman Yna… Musta na? Tugon ko.

Heto, okay naman ako. May reunion nga pala ang batch natin.

Ay talaga! Bet ko yan. Balitaan mo ko ah.

Naramdaman ko ang pananabik na makita silang muli. Ang saya siguro alalahanin ang panahon ng kabataan: mga panahong puno ng kasiyahan, tawanan at kakulitan na may bahid kainosentehan. Ang tanging problema lang noon ay kung kailan mauubos ang nakahandang lecture na pinapakopya ng aming guro. Masaya lahat, mula sa pagsayaw tuwing flag ceremony ng exercise na amin na taon mong nang ginagawa hanggang sa pagpo-floor wax ng sahig na may kasamang harutan bago umuwi. Inosente pa ang lahat na ganito pala kahirap maging miyembro ng titas of Cavite at isang full-pledged adult na punong-puno ng adulting problems.

Makukumpleto kaya yung seksyon naming? Dadating kaya yung mga ka-close ko? Dadalo kaya siya?

                Lumipas ang mga araw at dumating ang takdang araw ng reunion. Balita ko wala pa daw asawa ung aking childhood sweetheart. Kahit kasi noon uso na loveteam na nabubuo sa loob ng isang magulo pero masayang silid-aralan.

                Kasabay ang aking pananabik ay ang pagdami ng nabubuong katanungan sa aking isipan. Ano na kaya itsura nya? Mas gumuwapo kaya? Bakit kaya single pa din kaya siya? Nakakainis naman kasi dahill nakaprivate lahat sa Facebook nya at hindi pa nya kino-confirm ung friend request ko. Baka hindi niya ako nakikilala dahil iba ang spelling ng pangalan sa facebook. Sa reunion, sisiguraduhin kong i-aacept na niya friend request ko.

                Nagsagawa ako ng mga paghahanda. Baka this is it! Baka hinihintay talaga ng tadhana na magkita kami upang mag-exist ang ikaw at ako sa buhay naming dalawa. Baka kami talagang dalawa ang para sa isa’t isa. Nawa’y pagkatapos ng reunion na ito ay magiging makulay na muli ang aking mundo. Nagparebond na ako with hair color pa. Nagready na din ako ng pang-OOTD kahit may libre naman daw kaming t-shirt na inisponsor ng pinakamayaman naming batchmate.

Aba! Aya, trenta ka na! Landi-landi din kapag may time! Pati sarili ko pinepressure na ang sarili ko. Yung bigla ko na lang naisip na tumatanda na pala ako. Bwisit kasing study first yan, hindi tuloy ako nakalandi noong college ako. Noong nakagraduate naman ako, career woman naman ang kinareer ko. Kaya ito na ako, may paglandi at age of thirty.

This is it! Nakangiti akong pumasok sa resort na paggaganapan ng Class Reunion. Hapit na hapit na damit ang aking sinuot kahit nabalitaan kong may nagpadala ng litson baboy. Tiis ganda sa ngalan ng lovelife. Fighting!

Kuwentuhan dito, kuwentuhan doon. Tawanan dito, tawanan doon. Sa sobrang saya ng lahat ay tila hindi nadadama ang gutom. Naging dekorasyon na lamang ang litson at nagpabango ng hangin ang mga ulam na inihanda. Basta masaya lang ang lahat na magkitakitang muli at magbalik tanaw sa naganap na nakaraang lumipas.

“Uy! Si Joseph dumating na sa wakas!”  Natatawang wika ng aking kamag-aral.

Lumingon ang lahat sa dakong iyon. Nasaan si Joseph? Bakit imahe ng isang babae ang akin nakikita? Mahaba ang kanyang buhok na kulot at balingkinitan ang katawang perpekto ang hubog. Biglang humarap sa aming direksyon ang bagong dating. Siya nga.

“Josephine na ako ngaun, Greg.” Natatawang wika ng bagong dating.

“Yna, hindi ko pa nga pala nakukuha yung batch shirt ko. Isusuot ko na.”

                Masimulan na nga ang litson.