APPOINTMENT

“Ginabi ka ata.” Bati ni Celia sa kaibigan. “Kanina pa kita hinihintay eh.”

Dahan-dahan akong lumapit sa aking kaibigang na si Celia na suot ang kanyang paboritong kulay na damit. Araw-araw nakaitim si Celia pero hindi niya pa din nalimutan padampian ng pulang lipstick ang kanyang magagandang labi. Lutang pa rin ang ganda nito kahit walang ibang bahid na kolorete maliban sa lipstick. Si Celia ang tanging liwanag ko sa buhay kong madilim.

“Madami kasi akong dinalaw at sinundo ngayong araw na ito.” Wika ko sabay tago ng mga hawak kong papel.

“Ano ba ‘yan?” Nagmamaktol na wika ni Celia. “Kailan mo ba ako paglalaanan ng oras?”

Hindi ko maiwasang matawa sa kinilos ni Celia. Ang cute niya pa din sa kanyang paningin kahit nakasimangot na ito at tila nagtatampo. Ang ngiti ni Celia ang inaasam kong palaging makita tuwing sasapit ang wakas ng araw na lumipas, ang ngiting may bahid nang kalungkutan.

“Celia, hindi ko naman kasi kontrolado ang aking kailangan dalawin.”

“Ay, ganoon ba?” Tumingala si Celia. “Sabagay, hindi bongga kapag madaming kasabay.”

“Tama yan. Special ka sa akin kaya dapat solo mo ang araw na iyon.” Nakangiti kong wika.

Sa wakas, handa na ulit maghintay si Celia. Kung kailan siya muling magmamaktol ay hindi ko alam. Bahala na.

Si Celia na lamang ang tanging kong kaligayahan. Hindi din ako masaya sa aking ginawa. Sino ba ang magiging masaya kung nabuuhay ka lang para magdala ng kalungkutan sa lahat. At alam ko din na ang tunay na kaligayahan ni Celia ay nakasalalay din sa aking mga kamay.

“Baka naman puwede mo na ako mai-schedule bukas oh?” Nagpapacute na wika ni Celia.

                Tinalikuran ko si Celia. Ayaw kong makita ni Celia ang pagbabago ng aking ekspresyon ng mukha. At sasamantalahin na ko ito. Hindi nakatingin si Celia. Inilipat kong muli ang pangalan ni Celia sa pinakadulo ng hanay ng mga papel na aking hawak. Kung hanggang kailan ko ito kayang gawin ay bahala na. Gusto kong mabuhay si Celia at ngingiti hatid ng tunay na kaligayahan mula sa mga masasayang bagay sa kanyang paligid. At tanggap ko din sa aking puso na kailanman ay hindi maaaring ako ang maghahatid nito sa kanya dahil ako si Kamatayan at wala akong dahilan mahalin ng ninuman.

                Pero, okay lang naman maging makasarili paminsan-minsan.

 -Enero 02, 2019 (2 of 365)