Kung Puwede Lang Sana

Sa pagmulat ng aking mga mata

Ay ikaw ang agad nais na makita

Kasama ang iyong mga ngiti sa umaga

Masaya yun di ba?

At kung sa pagmulat man ay manimdim

Mapanglaw man ang paningin

Ang tinig mo ang hahalina

Masaya yun di ba?

Mainit na kapeng pagsasaluhan

Tinapay man o sopas na pinaghirapan

Susuliting tuwina na magkasama

Masaya yun di ba?

Bawat araw ay hiwalay ng landas

Pero may kamustahan oras-oras

At may dahilan sumaya dahil uwian na

Masaya yun di ba?

Ilang oras muli ang hihintayin

Sa pag-alala sa iyo'y oras ay papatayin

At nasasabik na ikaw ay yakapin

Masaya yun di ba?

Sa iyong pagdating ay kakalingain

Mga bagay na maaari ko ng gawin

Nakahahalina sa aking pusong piniling mahalin

Masaya yun di ba?

Lumipas ang araw at pagod na ang lahat

Ngunit ang dahilan ngumiti ay higit pa sa sapat

Magkayakap na hihimbing at mata ay ilalapat

Masaya yun di ba?

Pero wala ng hihigit pang saya

Kung ang lahat ay maging katotohanan na

Na sa bawat umaga ay ikaw ang aking masilayan

At dumilim man ay wala nang hiwalayan.

WIN-WIN

Nakatitig nanaman si Tina sa kanyang cellphone. Walang sawang iniistalk ang kanyang long time crush na si Alvin. Aabot na yata ng isang dekada silang magkakilala pero hanggang stalk lang sa facebook ang puwede nyang gawin.

Break na pala sila. Nakangiting bulong ni Tina sa sarili. Mukhang bumabalik ung pag-asa ko. I-chat ko na ba?

Pero tulad ng dati, naunahan nanaman ng hiya si Tina. Kahit nabibilang na kasi siya sa makabagong panahon na ang lahat ay instant na, may bahid pa din siya ng pagiging Maria Clara. Hindi niya kayang tularan ang ibang makabagong babae kahit confident naman siya sa halos lahat ng bagay. Kaya nga niya nakilala si Alvin dahil sa pagiging aktibo sa gawaing pampaaralan noong kolehiyo. Bakit nga ba dito pa sa aspektong ito nawalan ng confidence?

Hindi naman masasabing nahuhuli si Tina sa ibang kababaihan. May ganda rin naman siyang maipagmamalaki, ngunit kinulang nga lang sa tangkad. Height does matter talaga kasi ito ang naging dahilan kung bakit hindi siya naisasali sa anumang patimpalak ng pagandahan. Buti na lang may mga quizbee at iba pang patimpalak na magagamit ang katalinuhan, nakakuha pa din siya ng awards. At sa taglay niyang kagandahang kinulang man sa height at katalinuhang kayang manalo sa anumang debate ay hindi pa din siya napansin ng kanyang crush na si Alvin.

Biglang tumunog ang kanyang cellphone. Nag-wave si Alvin sa messenger.

“OMG! OMG! OMG!” Hawak-hawak niya ang kanyang cellphone malapit sa dibdib niya na kinakabog habang natalon sa ibabaw ng kanyang kama. “Nagta-type na siya.”

Nakakapanabik naman panoorin ang tatlong tuldok na senyales na nagsisismula na siyang magtipa ng kanyang nais sabihin sa akin.

Ano kaya sasabihin niya? Bakit ang tagal? Bakit kaya siya nagchat?

“Tina, nagtitinda ka pa din ba noong stufftoy bouquet? Nakita ko kasi sa post mo noong nakaraan. May available ka bang Pooh? Favorite n’ya kasi yun.” Mensahe ni Alvin.

Gumuho ang mundo niyang punong-puno ng kilig.

“Oorder lang pala siya kaya nga ako napansin at para pa sa kanyang ex-girlfriend. Iniistalk niya din pala profile ko pero para lamang makita ang paninda ko.” Nakasimangot niyang wika habang nakatingin sa kisame. “Hayaan ko na nga, at least tumubo ako.”

“Ah… Oo, mayroon pa ko pa din akong tindang ganoon. Made to order po. Need po ng downpayment to process.” Tugon niya sa kanyang mensahe.

“Ah ganoon ba? I-send ko na din iba kong gustong orderin. Paano ko ibibigay yung downpayment ko?

“Meet up na lang.”

Napangiti na lamang si Tina kasi mdami pala gusto orderin si Alvin.

“Buti na lang online seller ako.” Natatawang sambit niya habang kinukwenta ang napiling items ni Alvin mula sa kanyang naka-post na paninda.

“Kailan meet-up?” Pahabol na mensahe ni Alvin.

At kinilig nanaman ang puso ni Tina habang natugon sa mensahe ni Alvin. Makikita niya kasi ito not once but twice. Puwede naman kasing walang downpayment pero para kay Alvin ay mayroon.

-          Enero 04, 2019 (3 of 365)

SILENT MODE

Ang lahat ay abala. Ang aking nanay ay hindi mapakali sa kusina kung alin ang uunahin: pulutan ba ni tatay o ang all-time-favorite spaghetti ng aming bunsong kapatid. Ang aking mga pamangkin naman ay selfie ng selfie upang maipost sa social media kasabay ng pagbati sa lahat, personal man na kilala o hindi.

                Tawanan at walang humpay nap ag-uusap ang pumuno sa gabi. Abala ang lahat sa mahalaga man o hindi na bagay. Bakas sa kanilang mga labi ang tunay at ganap na kasiyahan. Sino nga bang hindi sasaya sa tuwing sasapit ang araw na ito na punong-puno ng pananabik?

                Kinulbit ako ni nanay at sinenyasan na oras na para kumain. Ilang oras na lamang pala ang hinihintay at sasapit na ang alas dose ng hatinggabi.

                Nagsimula na angmga palaro matapos ang masarap na kainan. Taon-taon naman ay ganito sa aming pamilya at tulad din ng mga lumipas na taon, ito ako at nakaupong nakamasid.

                Countdown na! Tumayo kaming lahat at nagsimula na silang pumalakpak kasabay ng pagbilang. Nagsiliparan na sa kalangitan ang magagandang ilaw kasabay ng inaantay na takdang oras.

                Gusto kong sumigaw ngunit hindi ko magawa dahil hindi ko din marinig ang aking paligid tulad ng dati. Nagbago na muli ang taon pero ako ay pipi at bingi pa din.

-          Enero 01, 2019 (1 of 365)

APPOINTMENT

“Ginabi ka ata.” Bati ni Celia sa kaibigan. “Kanina pa kita hinihintay eh.”

Dahan-dahan akong lumapit sa aking kaibigang na si Celia na suot ang kanyang paboritong kulay na damit. Araw-araw nakaitim si Celia pero hindi niya pa din nalimutan padampian ng pulang lipstick ang kanyang magagandang labi. Lutang pa rin ang ganda nito kahit walang ibang bahid na kolorete maliban sa lipstick. Si Celia ang tanging liwanag ko sa buhay kong madilim.

“Madami kasi akong dinalaw at sinundo ngayong araw na ito.” Wika ko sabay tago ng mga hawak kong papel.

“Ano ba ‘yan?” Nagmamaktol na wika ni Celia. “Kailan mo ba ako paglalaanan ng oras?”

Hindi ko maiwasang matawa sa kinilos ni Celia. Ang cute niya pa din sa kanyang paningin kahit nakasimangot na ito at tila nagtatampo. Ang ngiti ni Celia ang inaasam kong palaging makita tuwing sasapit ang wakas ng araw na lumipas, ang ngiting may bahid nang kalungkutan.

“Celia, hindi ko naman kasi kontrolado ang aking kailangan dalawin.”

“Ay, ganoon ba?” Tumingala si Celia. “Sabagay, hindi bongga kapag madaming kasabay.”

“Tama yan. Special ka sa akin kaya dapat solo mo ang araw na iyon.” Nakangiti kong wika.

Sa wakas, handa na ulit maghintay si Celia. Kung kailan siya muling magmamaktol ay hindi ko alam. Bahala na.

Si Celia na lamang ang tanging kong kaligayahan. Hindi din ako masaya sa aking ginawa. Sino ba ang magiging masaya kung nabuuhay ka lang para magdala ng kalungkutan sa lahat. At alam ko din na ang tunay na kaligayahan ni Celia ay nakasalalay din sa aking mga kamay.

“Baka naman puwede mo na ako mai-schedule bukas oh?” Nagpapacute na wika ni Celia.

                Tinalikuran ko si Celia. Ayaw kong makita ni Celia ang pagbabago ng aking ekspresyon ng mukha. At sasamantalahin na ko ito. Hindi nakatingin si Celia. Inilipat kong muli ang pangalan ni Celia sa pinakadulo ng hanay ng mga papel na aking hawak. Kung hanggang kailan ko ito kayang gawin ay bahala na. Gusto kong mabuhay si Celia at ngingiti hatid ng tunay na kaligayahan mula sa mga masasayang bagay sa kanyang paligid. At tanggap ko din sa aking puso na kailanman ay hindi maaaring ako ang maghahatid nito sa kanya dahil ako si Kamatayan at wala akong dahilan mahalin ng ninuman.

                Pero, okay lang naman maging makasarili paminsan-minsan.

 -Enero 02, 2019 (2 of 365)

Mendacity

A love told to kill the joy.

A love told to cover the truth.

A love told to kill hope for the better days.

And a love told to make tomorrow unworthy of waiting.

Lies hide behind joys

And joys are hidden behind lies.

That is the sad truth about love,

Then better stop loving.

REUNION

Pamilyar na pangalan ang bumungad sa aking messenger request. Si Yna, isang kamag-aral noong ako ay nasa elementarya pa lamang, ang nagpadala ng mensahe. Ilan taon na nga ba ang lumipas? Halos dalawang dekada na pala na simula noong ako ay nagtapos ng elementarya.

Hello batchmate! Naaalala mo pa ba ako?

Oo naman Yna… Musta na? Tugon ko.

Heto, okay naman ako. May reunion nga pala ang batch natin.

Ay talaga! Bet ko yan. Balitaan mo ko ah.

Naramdaman ko ang pananabik na makita silang muli. Ang saya siguro alalahanin ang panahon ng kabataan: mga panahong puno ng kasiyahan, tawanan at kakulitan na may bahid kainosentehan. Ang tanging problema lang noon ay kung kailan mauubos ang nakahandang lecture na pinapakopya ng aming guro. Masaya lahat, mula sa pagsayaw tuwing flag ceremony ng exercise na amin na taon mong nang ginagawa hanggang sa pagpo-floor wax ng sahig na may kasamang harutan bago umuwi. Inosente pa ang lahat na ganito pala kahirap maging miyembro ng titas of Cavite at isang full-pledged adult na punong-puno ng adulting problems.

Makukumpleto kaya yung seksyon naming? Dadating kaya yung mga ka-close ko? Dadalo kaya siya?

                Lumipas ang mga araw at dumating ang takdang araw ng reunion. Balita ko wala pa daw asawa ung aking childhood sweetheart. Kahit kasi noon uso na loveteam na nabubuo sa loob ng isang magulo pero masayang silid-aralan.

                Kasabay ang aking pananabik ay ang pagdami ng nabubuong katanungan sa aking isipan. Ano na kaya itsura nya? Mas gumuwapo kaya? Bakit kaya single pa din kaya siya? Nakakainis naman kasi dahill nakaprivate lahat sa Facebook nya at hindi pa nya kino-confirm ung friend request ko. Baka hindi niya ako nakikilala dahil iba ang spelling ng pangalan sa facebook. Sa reunion, sisiguraduhin kong i-aacept na niya friend request ko.

                Nagsagawa ako ng mga paghahanda. Baka this is it! Baka hinihintay talaga ng tadhana na magkita kami upang mag-exist ang ikaw at ako sa buhay naming dalawa. Baka kami talagang dalawa ang para sa isa’t isa. Nawa’y pagkatapos ng reunion na ito ay magiging makulay na muli ang aking mundo. Nagparebond na ako with hair color pa. Nagready na din ako ng pang-OOTD kahit may libre naman daw kaming t-shirt na inisponsor ng pinakamayaman naming batchmate.

Aba! Aya, trenta ka na! Landi-landi din kapag may time! Pati sarili ko pinepressure na ang sarili ko. Yung bigla ko na lang naisip na tumatanda na pala ako. Bwisit kasing study first yan, hindi tuloy ako nakalandi noong college ako. Noong nakagraduate naman ako, career woman naman ang kinareer ko. Kaya ito na ako, may paglandi at age of thirty.

This is it! Nakangiti akong pumasok sa resort na paggaganapan ng Class Reunion. Hapit na hapit na damit ang aking sinuot kahit nabalitaan kong may nagpadala ng litson baboy. Tiis ganda sa ngalan ng lovelife. Fighting!

Kuwentuhan dito, kuwentuhan doon. Tawanan dito, tawanan doon. Sa sobrang saya ng lahat ay tila hindi nadadama ang gutom. Naging dekorasyon na lamang ang litson at nagpabango ng hangin ang mga ulam na inihanda. Basta masaya lang ang lahat na magkitakitang muli at magbalik tanaw sa naganap na nakaraang lumipas.

“Uy! Si Joseph dumating na sa wakas!”  Natatawang wika ng aking kamag-aral.

Lumingon ang lahat sa dakong iyon. Nasaan si Joseph? Bakit imahe ng isang babae ang akin nakikita? Mahaba ang kanyang buhok na kulot at balingkinitan ang katawang perpekto ang hubog. Biglang humarap sa aming direksyon ang bagong dating. Siya nga.

“Josephine na ako ngaun, Greg.” Natatawang wika ng bagong dating.

“Yna, hindi ko pa nga pala nakukuha yung batch shirt ko. Isusuot ko na.”

                Masimulan na nga ang litson.

Ang Probability ng Perfect Timing

Naku! Late na ko!

Humahangos na naman ako patungo sa sakayan. Siguro hindi nakukumpleto ang aking linggo kung wala akong moment na ganito. Kailangan may marathon or amazing race na nagaganap sa umaga ko upang makumpleto ang exciting kong linggo.

Hindi naman ako nale-late dahil matagal ako sa salamin upang mag-ayos, pulbos at lipstick lang ay okay na. Hindi din naman ako maarte sa pananamit. Sabi ko nga lagi, “Comfort over style.” Sinuwerte din ako dahil ang aking trabaho ay hindi nag-oobliga ng uri ng pananamit. Wear what you want to wear sabi ng aming boss sa isang pet clinic na aking pinagtatrabahuhan bilang isang beterinaryo.

Sakto!

Mayroon na agad dumating na airconditioned bus ngunit maraming katunggali. Gusto ko pa naman maupo dahil gusto kong ipagpatuloy ang aking panonood ng KDrama na tanging dahilan upang ako ay kiligin.

Ready! Get set! Go! Singit!

Tagumpay dahil una akong nakapasok sa loob ng bus. Kahit mga kalalakihan pa ang aking kaagaw sa karapatang unang pumasok sa bus ay kinaya pa din mauna. Sa panahon ngayon kasi ay hindi na batayan ang gender upang paupuin ka. At suwerte dahil isa lamang pala ang bakanteng upuan. Buti hindi ako naniwala sa sinabi ng konduktor na maluwag pa daw. Sabagay, tama naman siya. Maluwag sa gitna ng bus.

Siya ulit!

Bakit ba madalas kong nakakatabi ang lalaking ito sa bus? Destiny? Fate? Siguro pang walong beses ko na siya nakatabi. Wow! Infinity! At sa dumaang pitong beses ay hindi ko man lang nalaman ang pangalan niya. Bakit kasi hindi siya nagsusuot ng ID o tshirt na may nakalagay na name nya. At ngayong pangwalong beses na, ito na siguro ang magde-decide kung he is the one na nga.

Sino ba ang hindi makakapansin sa kanya? Buti na lang at tulog siya kaya nagawa ko siyang titigan ng malaya, hindi na panakaw. Maputi ang balat niya. Bakat sa kanyang pananamit ang ganda ng kanyang katawan at higit sa lahat ay mabango siya. Makinis din ang kanyang balat at pati ang kanyang mukha na parang hindi dumaan sa puberty stage ng buhay. Sa aking anggulo ay kita ang tangos ng kanyang ilong. At bumighani pa sa akin ay ang ganda ng kanyang singkit na mata. Ang ganda din ng kanyang ngiti, parang pang toothpaste commercial. Narinig ko na din ang kanyang tinig minsan na tila may kausap tungkol sa pagsasaayos ng computer. Ang pronunciation niya at paraan ng pagpapaliwanag ay humehele sa akin. Mukhang may sense itong kausap. Perfect! Ideal guy ko na ba ito? Nag-eexist pala ang ganitong tao na binuo ko lamang sa aking imahinasyon.

Lumipas ang thirty minutes. Wala na akong maunawaan sa aking pinapanood dahil sa kanyang presensya kaya umidlip na lang ako. Ngunit sa aking pagmulat ng mata ay nabigla ako. Ang aking ulo ay nakasandal na sa kanyang balikat at ang kanyang ulo naman ay nakapatong din sa aking ulo. Tila lovers kami kahit hindi naman talaga. Natulog na lang ako muli dahil hindi ko din alam kung ano ang gagawin.

“Sino bababa sa Quirino Avenue? Lumapit na po!” Sigaw ng konduktor.

Ang tinig na ito ng konduktor ang gumising sa akin. Naramdaman ko din ang paggalaw ng aking katabi. Ang awkward na ng moment. Nakapikit pa din ako kahit gising na talaga ang katawang tao ko at diwa. Ano nga ba ang perfect move?

“Miss?” Si Ideal guy.

Kinakausap niya ako. Gosh! Kaya naalimpungatan ako kunwari. Bagong gising kunwari para hindi awkward. “Ay! Sorry po.” Angat ko ng aking ulo kasabay ng pagpa-panic na totoo naman talaga.

“Okay lang.” Naka-smile niyang wika.

Lihim akong kinikilig. Lucky day ko na ba ito? Itatanong na ba niya ang name ko? Sasabihin din ba niya na pamilyar ako sa kanya kasi madalas ko siya makatabi sa bus? Gosh! Ano ang isasagot ko? Hindi ako ready. Obvious kasi na may gusto siyang sabihin.

“Excuse me ah. Pababa na kasi ako.”

“Ah… Eh… Okay…” Nahihiya kong wika. Nagbigay ako ng daan para sa kanya. Hinayaan ko na umalis sa tabi ko ang aking pinapantasya. Hindi pala ito ang aking lucky day.

Ako naman ay bumaba sa Pedro Gil St. kung saan naroon ang pet clinic na aking pinagtatrabahuhan. Walong beses ang lumipas nang wala man lang akong kaalaman-alam kung sino ba siya. Hindi nga talaga yata puwede na maging kayo ng ideal guy mo. Dadaan lamang siya. Pareho kayong sasakay patungo sa inyong destinasyon at bababa ng hindi magkasama. Magkaiba pala kayo ng bababaan at pupuntahan. Nagkasabay lang. Ganoon talaga ang life.

7:59:59. Saktong time in ko sa biometrics. Lucky day pa din! Hindi ako na-late.

“Wow! Buzzer beater ka nanaman.” Natatawang wika ni Jane ang aking assistant slash best buddy sa clinic.

“Oo na.” Natatawa na din ako para na din mapagtakpan ang pagkadismasya ko sa umagang ito.

Binaba ko ang aking gamit at sinuot ang aking doctor’s gown. Back to work! Excited na din naman ako makita muli ang mga furbaby na kilala na din ako sa dalas nila dumalaw upang magpacheck up kasama ng kanilang mga furparents.

Lumipas na ang oras. Alas-onse medya na pala. Lunch break is coming! Pero may isa pa daw akong pasyente magpapa-check up ng kanyang furbaby.

“Welcome po!” Nakangiti kong bungad sa pumasok sa pinto.

Siya! Si Ideal Guy!

“Hello. Ikaw di ba ung bus? Yung madalas kong nakakatabi? Vet ka pala.”

“Ah… eh… Oo. Pasensya na kanina ah.” Natatawa kong wika. Napapansin na din pala niya ako. Napansin ko ang kanyang bitbit. “New puppy?”

“Yup. Ireregalo ko sana sa…”

“Girlfriend?” Curious kong tanong. Medyo aggressive ang dating pero para na din sa ikakagaang ng aking puso.

“Sa sister ko.” Natatawa niyang sagot. “Birthday niya kasi. Pero ipapa-check up ko muna sana bago ko ibigay sa kanya. Saka gusto ko din i-verify itong vet record niya dito sa clinic nyo.”

“Ah okay. Wait lang po ah.” Naka-smile kong wika. Tumalikod ako patungo sa records ng aming mga pasyente pero hindi pa din maalis ang ngiti ko. Humarap ako sa kanya muli “May record nga siya dito .”

“By the way. Can eat lunch together?”

Oh no! My lunch out kami ni Jane saka ni Dra. Bea. Naunang na-set iyon kahapon pa. “Sorry, I can’t. May kasabay kasi ako mag-lunch today.” Wrong timing talaga. Hindi nga siguro meant to be. Bakit kasi ngayon pa?

“Ganoon ba. I understand. James nga pala.” Nakangiti siya sa akin habang naghihintay ang kanyang kanang kamay ng katugon. “Nice meeting you, Dra. Madison.”

“Mady na lang.” Natatawa kong wika.

Umalis na siya. Umalis na si James the Ideal Guy ko. Siguro ganoon talaga. Ita-transfer pa naman niya sa ibang vet clinic for consultation ang puppy niya dahil taga-Cavite pa siya tulad ko. Sa lawak ng Cavite mababa ang probability na magkita kami ulit. Hindi siguro talaga kami itinakda dahil gumawa na ng paraan ang tadhana pero may mga dahilan pa din para hindi magtugma.

Kinabukasan, day off ko kaya naisipan ko manood ng sine mag-isa sa isang mall malapit sa amin. Hindi naman ito ang unang beses na ginawa kong manood mag-isa. Nasanay na din ako dahil ilan taon na din naman akong single. Natuto na ko maging independent gawin ang maraming bagay.

Nasa counter na ako noong may narinig akong pamilyar na boses. Si James. At mukhang pareho pa kami ng papanooring pelikula. Nagkatinginan kami at ngumiti sa isa’t isa.