KAIBIGAN O KAIBIGAN

Hatinggabi. Umuulan. Binabasa ng ulan ang buong kapaligiran kasabay ng pagkabasa ng aking mga unan mula sa aking binabagyong puso. Buti ay mag-isa lamang ako sa aking inuupahang bahay. Walang makakakita at makaririnig ng aking dalamhati kasabay ng pagpapatugtog ng malulungkot na kanta mula sa Youtube. Tila nakikiayon pa dahil mga kanta ni Moira ang sunod-sunod na nagpeplay.

Tumunog ang aking cellphone. Si Jason. Bakit gising ka pa? Pero hindi ako nagreply.

Nasundan pa ulit. Tulog ka na… May lakad pa tayo bukas ‘di ba? Wala pa din akong tugon.

Bakit kasi kailangan pang ipakita na ‘Active Now’ at napapalamutian pa ng berdeng ilaw sa tabi ng larawan ang mensenger? Bakit kasi kailangan pang ipakita na na-seen mo na ang mensahe niya? Halata tuloy na sadyang ayaw ko magreply sa kanya. Hindi ko naman siya mablock dahil wala naman akong dahilan o dahil hindi niya alam ang dahilan kung bakit ako ganito. Friends kami eh. Tumagal na din pala ng ilang taon ang aming pagkakaibigan.

Nagring ang cellphone ko. Siya ang natawag. Sa ikatlong beses nitong tumawag naisipan ko na itong sagutin. Kinalma muna ang sarili at pinigil ang hikbi.

“Hello? Anong nangyari sa iyo?” Halata sa boses ni Jason ang pag-aalala. “Hindi ka nagrereply sa messages ko eh.”

“Okay lang ako.” Tipid kong tugon.

“Okay? Bakit ganyan boses mo? Puntahan kita diyan ngayon sa bahay mo.”

“Okay lang talaga ako.”

“Wait mo ko diyan.”

Sa ilang saglit ay mayroong nakatok sa aking pintuan. Si Jason. Halata sa kanyang mukha ang pag-aalala na dapat hindi ko na lang nakita. Hinehele nito ang aking puso ngunit alam ko na ang katotohanan. Ang makita siya ngayon ay nagdadagdag ng dahilan upang huwag akong bumitaw mula sa pag-aasam ng kanyang atensyon at presensya.

“Pasok ka.” Nakayuko kong wika.

Hindi ko gusto na makita niya ang aking mukha: ang aking mugtong mga mata na halata pa din sa likod ng aking malaking salamin, namumulang ilong at pisngi, at panunuyong mga labi. Ngunit naririto na siya. Sumugod sa ulanan upang malaman ang katotohanan kung okay lang ako.

“Buti may load pa ako.” Masigla nyang wika. “Bakit hindi mo… Umiiyak ka?”

“Masakit lang ulo ko.” Tugon ko. “Saka natatakot ako.”

“Saan?”

Gusto kong sabihing natatakot ako sa mga darating na araw. Paano ko kakayanin na hindi mahulog sa iyo kung pinapasaya mo ang puso ko? Pero iba ang isinagot ko.

“Sleep Paralysis.” Kinailangan magsinungaling upang takasan ang mga tanong na bakit.

“Naulit nanaman ba? Hindi muna kita iiwan. Dito lang ako.”

“Huwag na…” Pero sa totoo ay nalulugod ang aking puso. “Uwi ka na.”

“Naku! Basta. ‘Wag kang makulit.” Nakangiti niyang wika.

“Ikaw bahala.”

Nasa lapag siya at ako naman ang nasa kama. Hindi pa din ako makatulog dahil siguro sa presensya na hindi naman pala naging akin. Ang tanging magagawa ko na lamang ay titigan ag bawat bahagi ng kanyang mukha: ang kanyang matang tila laging nakapikit na humihila sa akin para ngumiti, ang kanyang labi na ngumingiti sa bawat biro na binibitawan at siya na palihim kong minahal. Pero dapat kong maunawaan na wala palang kami. Walang matatawag na amin. Tanging ako at siya ang mayroon kami. Magkahiwalay na salitang tumutukoy kung ano nga ba ang mayroon sa pagitan ng aming malapit at matamis na samahan. Paano na bukas? Pumikit na lamang ako dahil hindi ko din naman masasagot ang katanungang pumupuyat sa aking diwa.

Paano naman kasi magkakagusto sa akin si Jason? Hindi naman ako kasing ganda ng ibang babae na nakakasalamuha niya. Hind din nauso sa akin ang OOTD. Tshirt at shorts ay okay na para sa akin. Ang daming ibang babae sa paligid na malamang mas magugustuhan niya.

Umaga na. Wala na sa lapag si Jason. May nakapatong din na kumot sa aking katawan kahit na alam ko na natulog akong wala nito. Hindi ko na din kasi namalayan na dinalaw na pala ako ng antok. Nasa kusina si Jason at tila abala sa pagsisiyasat ng maaaring iluto para sa aming dalawa.

“Gising ka na pala.” Masigla niyang wika. “Upo ka na. Teka ipagtimpla kita ng kape.”

“Ako na, kaya ko naman eh.” Sambit ko kasabay ng aking paghakbang patungo sa pinaglalagyan ng kape.

Bigla niya akong niyakap mula sa likuran. Gusto kong magwala para alisin ang kanyang mga bisig mula sa aking katawan pero hinayaan ko lang siya dahil gusto ko ito. Pinapagaang ng yakap niya ang aking nadaramang lungkot. Ang yakap na ito ay ang aking babaunin sa aking pagbitaw sa damdaming inilaan ko sa kanya. Babaunin ko ang alaala nito hanggang sa aking pagbalik sa estadong magkaibigan lamang. At least ang friendship mayroong forever.

“Sorry.” Wika niya. Kalmado ang tinig niya habang nakayakap pa rin sa akin.

Tila tumigil ang lahat sa aming paligid. Itinigil ng isang makapangyarihang salita na binubuo ng limang letra. Ang mga katanungan ay unti-unting sumusulpot sa aking isipan ngunit isa man sa mga ito ay hindi ko mabigkas. Sa wakas ay nagkaroon na ako ng lakas. Tinanggal ko ang kanyang mga bisig at humarap ako sa kanya.

“Sorry. Alam ko na ako ang may kasalanan bakit ka ganyan.” Wika niya habang nakatingin sa aking mga mata.

“Paano?”

“Sinabi ni Mel.” Nakayuko niyang wika. “Tinanong ko kasi siya kung may alam ba siya kung ano ang dahilan kung bakit kakaiba ka ngayon.”

“Anong sabi niya?”

“Sorry. Hinayaan kita mafall ng hindi ko nararamdaman. Ang manhid ko!”

Bigla-bigla, ako ay naging pipi. Wala akong masabing anumang salita.

“Hindi kita sinalo at hinayaan kita masaktan ng dahil sa akin. Sorry.”

Katahimikan ang namayani sa aking bahay. Tanging ang tunog ng takure ang nagpapaalala na nasa mundo pa din kami na puno ng mga bagay na hindi pangmatagalan.

“Wala kang kasalanan.” Wika ko. “Ako ang nafall ng hindi ko sinasadya. Ako ang naging mahina sa pagpigil ng nadarama. Naging mabuti ka at iyon ay hindi mo kasalanan.”

“Sorry. Natakot akong saluhin ka.” Niyakap niya akong muli. “Pero kagabi, noong nagdesisyon akong puntahan ka, magtatapat na sana ako.”

“Huh? Anong ibig mong sabihin?” Bigla-bigla ang tibok ng aking puso ay bumilis. Nararamdaman niya kaya ito kasabay ng humihigpit niyang yakap sa akin?

“Gusto kita.” Wika ni Jason sa tapat ng aking tainga.

“Hindi naman ako maganda eh.” Nakangiti kong wika.

“Gusto kita noon pa. At mahal kita… at minamahal pa habang lalo kita nakikilala.”

“Uy! Yung tubig sa takure.” Natatawa kong wika kasabay ng kilig na aking nadarama.

Ito na ata ang pinakamasarap na almusal na naranasan ko sa buong buhay ko. Kakain kami ng sabay. Mamaya ay aalis din kami. Muli ay magtatawanan muli kaming dalawa na tila amin ang mundo. dahil mayroon palang matatawag na kami. 

HINDI AKO MARUNONG LUMANGOY

Nalulunod, ako ay nalulunod

Sa mundong aking pinili

Kinalimutan ang sarili at sumunod

Para na din sa ating ikakabuti.

Nalulunod, ako ay nalulunod

Sa tinahak kong direksyon

Walang bahid na nakakalugod

Sa puso kong punong puno ng intensyon

Nalulunod, ako ay nalulunod

Dahil binawalan mo ko lumangoy

Kaligayahan ay tanging napapanood

At tanging nagawa ay tumaghoy

Tama na… suko na ako…

Sige pa… punuin mo pa…

Tuluyan mo na ako lunurin…

Ngingiti ako at bibitiw na…

Para Sa Iyo Ito

Dear Self,

Alam ko kung ano ang pinagdadaanan mo. Alam ko kung gaano kahirap ang maging malungkot kahit ayaw mo na maging malungkot. Alam ko ang kung gaano mo kagusto maging masaya sa buhay mo ngayon. Durog na durog ka na. Sinungaling ka kung sasabuhin mong okay ka na. Sinungaling ka kung sasabihin mong wala ng bahid ng kalungkutan. Pero, tama na.

Siguro nakangiti ka ngayon pero sa likod ng ngiting may kasama pang halakhak at bungisngis ay ang luhang hind pumapatak. Mga luha na bumabaha na sa iyong sistema ngunit walang kang magawa kundi ipunin ito. Ipunin ito hanggang ito mismo ang lumunod sa iyo.

Ramdam ko na din ang pagod mong magpanggap. Gustong gusto mo na umiyak. Gustong gusto mo na isigaw lahat kasabay ng pagbuhos ng mga luha sa iyong mga mata. Umiyak lamang ng umiyak hanggang sa wala ka nang mailuha pa. Umiyak hanggang maubos na ang lahat ng naipon. At nawa ay madala ng bawat patak ang iyong pighati at sakit na nadarama. Pero may makakaunawa ba? May maiiyakan ka ba na hindi huhusgahan? Nakakatakot ‘di ba? Mahirap na kasi baka sabihang nag-iinarte ka.

Sino ba ang ayaw sumaya? ‘Di ba gusto mo din? Hinahanap-hanap mo yung sarili mo na taglay ang katauhang walang humpay ang saya. Ikaw kasi yung madali mapasaya kahit sa simpleng bagay. Ang babaw mo na kahit ikaw mismo ay hindi maunawaan kung bakit. Nalimot mo na din tumawa ng walang humpay  na hindi na ito mapigilan. Yung mamumula ka na lang at maluluha dahil sa kakatawa. Nariyan pa ba siya?

Nasaan na siya? Naalala mo pa ba siya? Nariyan lamang siya, lunod na lunod na sa luhang bumabaha sa iyong sistema. Nakagapos, na ikaw mismo ang gumapos, at walang laban sa nagaganap sa iyong buhay.  Tama na! Piliin mo naman maging masaya. Bumalik ka na dahil ikaw yun. Pagod ka na magbalat-kayo. Aminin mo, tama ako ‘di ba? Palayain mo na ang sarili mo dahil habang tumatagal ay hindi na kita kilala.

                Kung hindi man ngayon, maniwala ka na darating ang panahong mabubuo ka din. Kaya simulan mo na pulutin ang mga pira-pirasong dinurog ng pighati at pagdurusa dala ng matinding pagsubok na dumating sa iyong buhay. Tutulungan kita. Babangon tayo upang harapin muli ang buhay na noon ay punongpuno ng sigla at pananabik sa bawat araw. Kaya mo ‘yan!

Nagmamahal,

Self

TATLONG SALITA

“Good morning po…”

“Kumain ka na?”

“Tulog ka na…”

Mga mensahe mula sa kanya. Mga mensaheng hatid ay kakaibang kilig kahit ang mga pahayag na ito ay simple. Naninirahan sa puso kong nalulumbay.

“Yes! This is it!”Kinikilig kong wika habang hawak ang aking cellphone at pagulong-gulong sa kama.

Kinikilig ako sa usapang may nakapaloob na concern. Kinikilig ako sa biruang walang humpay. Kinikilig ako kahit walang tinatawag na “kami”. Muli, nakadama ako ng kilig na init ang hatid. Bahala na… Dahil ang kilig na ito ay walang kasiguraduhan. Masaya din kaya siya sa pagitan ng mga mensahe na tumatagal ng ilang oras at walang namamalayang oras? Bahala na…

Nagsimula kasi ito noong muli kaming nagkita matapos ang ilan taon. Dumalas ang aming pagtatagpo, basta possible at tugma ang pagkakataon. Dumalas din ang kwentuhan at tawagan. Dumalas din ang byahe sa kung saan-saan: malayo man o malapit lang. Hindi alintana ang alikabok sa kalsada sa bawat paghakbang namin. Braso sa braso… Ngitian at tawanang walang humpay... At magtatapos sa salitang ingat at pagkaway.

“Nakauwi na ako” mensaheng aking ipapahatid sa kanya at may tugong “nasa bahay na” mula sa kanya…

Muli naramdaman ko paano maging babae. Gentleman siya kahit makulit. Nakakahawa din ang ngiti ng kanyang mga mata. Mata na aking kinagigiliwan. Matang nagniningning ngunit hindi ko alam kung ako nga ba ang dahilan.

Sa bawat araw ay siya ang gumigising sa aking diwang himbing. Bawat mensahe ay ngiti ang hatid na babaunin ko na sa buong araw.

“Kayo ba?” Tanong ng isang kaibigan.

“Ah… Eh…” Paano ko ng aba sasagutin ito? Naguguluhan ako kahit puwede naman itong masagot ng simpleng “Oo” o “Hindi”.

“Basta!” Tanging tugon ko.

Isang araw ay nagkaroon ako ng problema. Ipinaalam ko kay Jason ang aking hinaing sa pagitan ng nanginginig na katawan sanhi ng pag-iyak. Hindi ko makalma ang aking sarili.

“Puntahan kita diyan. Kalma ka lang.”Sabi ni Jason sa akin.

Kumalma. Muling tumawa. Muling sumigla. Sumaya muli ang aking mundo at napawi na ang problema na parang kanina lang ay ginuho ang aking mundo. Umuwi ako na may ngiti at tanging mugtong mata ang bakas na natira sa mga nangyari sa nagdaang araw.

“Salamat ah.”Laman ng aking mensahe sa kanya pagdating ko sa aming bahay.

“Para saan?”Tugon niya.

“Para sa concern at sa oras na nilaan mo para sa akin.”

“Wala iyon. Ganoon naman ako sa lahat.”

“😁” Tugon ko.

Mukhang tinapos na nag tatlong salita ang buhay ng mga paro-paro na naninirahan sa aking sistema. Nagsimulang lumamig at dumilim muli ang mundo kong pinainit at kinulayan ng kilig at tawanan. Tatlong salita: FRIENDS LANG KAMI.

Tapos na nga ba? Tama ba ako sa aking hinuha?

Sagot ng puso ko, “Sana ay hindi.”

PINTO

Nakasasabik isipin ang mga gagawin ko sa araw na ito. Pupunta ako sa isang malapit na mall at susulitin ang tinatawag na “Me Time.” Tutal, wala naman talagang “We” kaya wala naman akong pagpipiliang iba kundi “Me.”

Tulad ng dati, nasa tricycle pa lamang ay iniisip ko na kung ano ang oorderin ko mula sa paborito kong kapihan. Kapihan nga ito pero hindi ako umoorder ng kanilang kape, ayos di ba? Alam ko na din kung saan ako uupo, doon pa rin sa dati, at aasa muli sa isang oras na libreng internet connection. Pipiliting patagalin ang inumin ng isang oras o higit pa.

“Hello po Ma’am! Ano pong drink ninyo?” Nakangiting tanong ng Barista.

“Choco Chip Cream Frappe please.” May halong pananabik kong wika.

“Naku! Ma’am sorry po wala na pong chips na available for the drink.”

“Ganoon ba?” May pagkabigo ang himig ng boses kong sagot. “Strawberries and Cream na lang saka… Wala din ung cake na gusto ko.”

“May ibang options pa ma’am.” Nakangiting wika pa din ng crew.

“Sige. Yun na lang…” Pabuntong-hininga kong sagot.

Nasira na agad ang naisip kong plano pero hayaan na lamang. Matapos magbayad ay humanap na ako ng aking puwesto. Bakante ang paborito kong puwesto kung saan ako lagi naupo mag-isa kasama ng aking napiling inumin at pagkain.

Gustong gusto ko sa tabi ng salaming dingding ng establisyamentong ito. Dito kung saan nakikita ko ang lahat ng napasok sa mall. Nakikita ko ang ngiti ng bawat isang napasok sa mall. Ngiting na akala mo laging unang beses nila makapasok sa loob nito. Hindi ba nila naiisip na maginaw sa loob? Hindi ba nila maiisip na limitado ang mauupuan at mapapagod sila sa kakaikot? Siguro nakangiti sila dahil hindi sila nag-iisa: pipili ng damit o gamit ng may kasama, kakain ng may kasama, maglilibot ng may kasama, at tatawa sa pagitan ng bawat gawi at kilos ng may kasama. Minsan pa ay hindi alintana kung maubos man ang kanilang pera basta mahalaga ay mapasaya ang kasama nila.

Bakit nga ba mukhang sa akin lamang madaya ang tadhana? At kailan ko ba tinanggap na matalik na kaibigan ang pag-iisa?

Sa pagitan nang aking pagmumuni-muni at pag-iisip ng kasadlakan ng aking damdamin ay napukaw ng aking cellphone ang aking atensyon. May nagvibrate. May nagreact ng puso sa aking larawan na pinost sa facebook. Larawan ng inumin at pagkaing wala naman talaga sa aking plano pero nagawan pa din lagyan ng kaaya-ayang caption. Si Jason pala, isang kaibigan mula sa nakaraang naging masaya ako sa buhay ko bilang isang masigasig na mag-aaral. May mga nakaraan pa rin palang hindi kailangan kalimutan at iyon ay ang mga kaibigan.

Nasundan ito ng isang mensahe. Malapit lang daw siya sa mall at magkita daw kami. Pumayag naman ako (agad?). Bahala na, kasi ang totoo ay naghahanap din naman talaga ako ng kasama at kausap kahit sinasabi ng aking bibig na hindi. Ihahanda ko na ang sarili ko sa kamustahan dahil matagal din kaming hindi nagkita ni Jason.

Ngiti ang agad niyang sinalubong sa akin noong nagtanaw nya ako at nagtama ang aming mga mata. Ako noo’y nasa loob ng kapihan at siya naman ay nasa labas. Ngumiti ako sa kanya at sumenyas gamit ang aking kamay na “wait lang” at walang tinig mula sa aking bibig na “lalabas na ako.” Pinagbuksan nya ako ng pintuang salamin at paglabas ko ay naibsan ag panlalamig na nadarama ko sa loob ng kapihan. Kailan pa uminit sa mall? Mainit pala sa pakiramdam ang pagpapakita ng tunay na ngiti.

Hinihintay ko na tanungin nya ako, sa pagitan ng mga kwento at mga tawanan. Hinihintay ko na tanungin nya ako sa pagitan ng pag-alala sa panahon ng kadugyutan at kabataan. At sa lahat ng nakakuwentuhan ko, siya lamang ang hindi nagtanong ng pinakamasakit na tanong na kung okay lang ba ako.

Nag-ikot. Nagtawanan. Kumain. Nagawa ko muli ito ng hindi nag-iisa. Nalimot ang ilang buwang kalungkutan dala ng aking pag-iisa at kabiguan. Makulay pala ang mundo. Hindi pala nakakairita ang tinig at halakhakang aking ayaw mapakinggan. Maganda pala ang mundo.

At sa na ito, ako mismo ang sasagot sa tanong na aking iniiwasan. Okay lang ba ako? At ang sagot ko ay Oo, okay na ako. Handa na ako tumawa nang walang halong pagdurusa. Handa na ako ngumiti  mula sa aking puso. Handa na ako buksan ang pinto na aking kinandado.

MY REAL DREAM

“Hi Trixie,” Owen said as he passed by our village’s playground.

“Where are you going, Kuya Owen?” I asked him and looked at my Clara holding hands with him tightly. They were dressed as if they have a date somewhere.

“At the nearest mall,” he answered me back with a smile. “See you later!”

            Looking at their sweet gestures made me sigh a hundred times as I went home. After seeing them, it made me feel bad and quit playing with my playmates in our village. I am tired of playing jumping ropes, Chinese garters and jack-n-stones. I’d rather play with my Barbie alone.

            I wish I am like Barbie: sexy, tall and beautiful. I don’t want to be a cute eight year old girl, as Owen always says. I want him to tell me I am as beautiful as Clara, my dear sister, or much more beautiful than she does.

“Trixie, it’s time for bed!” my Mom shouted at me like she always does.

It was eight o’clock. I am about to close my window when I saw them coming. And with my surprise, I saw them kissing before Clara entered our house. I feel furious, or better said jealous.

            I went to sleep thinking about Owen’s kiss. Was it sweet? Was it magical? How I wish I was the one he kissed. And there at that moment, I fell asleep.

It seemed I slept so short. I stand up and noticed my bed was different, my room as well. I looked outside and saw: flying creatures; children meddling on the clouds; flowers humming love songs: and graceful dancing grasses. Oh! It was magic, I think.

            I looked down and saw Owen, he was staring at me with his eyes where stars seemed to stay, and he said…

“Welcome to Fantasia, my dear Trixie!” He uttered clearly. Is it true? His endearment, his eyes, and his arms waiting for me.

 I turned around and saw my reflection, I am a grown up! I have a beautiful face, lovely strands of my black long hair and define curves seen clearly as I turn around the mirror again and again. I have them all!

Time in fantasia seemed to be infinite, but all those time, Owen was firmly holding hand. We lay on the pink clouds, we ate them too! We dance with the grasses as the vibrant flowers hummed their sweet love songs. Happiness filled Fantasia!

But someone in this colorful world wanted to stop everyone’s hearts to be happy, an ugly, wicked witch that holds her brown wand with his knurled hands and smirked showing her wrinkled face. She hates colors, sweet candy canes and music. All she wanted was darkness and broken hearts, everybody should taste bitterness and feel hatred. All good things were a big no, no!

Before the long, long day in Fantasia ends…

“Trixie, can we have our pledge of hearts? Owen sweetly asked me, “I want our hearts to be one, to be together for a life time, dream together as we hold each other tight…”

“Oh, Owen!” my eyes seemed to melt, “I loved too! And even not in a dream I am willing to be you eternally.”

            With the Witch’s evil ears, powered by bats and black bugs, she knew all about our heart’s beat.

“No hearts should beat as one! “The witch exclaimed, “No one!”

            On the day when our hearts will finally collide, as our lips were about to touch, the witch came…

“Who are you?” I felt fear, her dark eyes staring at me, “ Let our hearts be one eternally!”

“No one! The witch answered, “No one deserved to be loved!”

“But why?”  Owen asked the witch, “My love is true and can take away reality.”

“”Love is for fools!” The witch said, “So you are indeed a fool! You’d rather be a fool for that girl you’re holding?”

“Yes! If being a fool could make us happy I rather am one!”

“Sweet mouth, young guy…” the witch replied while taking Owen away from me. “So better send you to reality to feel bitterness and pain that you will endure forever!”

            The witch waved her wand, swish and swish, Owen vanished in the witch’s hands.

“Owen? Owen? NO…” I cried like my tears would not stop.

            And a huge hurricane came, faster and faster and faster as the witch waved her wand. Nowhere to grip tight and felt flying down, down, do

And that was eight years ago…

“Trixie, what takes you so long? “my Mom shouted, as she feel anxious for my first day in college, “Ed is waiting for you and you two will be late for school!”

“Coming Mom!”  I said as I ran down our stairs.“Hi Ed, let’s go!”

“Are you excited?” Ed asked me as we walk down the street.

“Yes! It’s our first day going to our new school.” I can’t help but smile and said to myself, especially I am with you.

            The witch was wrong after all, and this is my REAL love story…

Ang Babae sa Salamin ng Paupahang Kwarto

Sa isang lumang bahay na matatagpuan sa isang bayan ng Cavite, mayroong matatagpuang salamin na sadyang ikinabit sa dingding. Diumano, ito raw ay nakakabit na bago pa man nabili ang bahay ng isang mag-asawa na tanging hangad lamang ay madagdagan ang kanilang ari-arian. Ngunit ang mag-asawang ito ay bigo, sapagkat hindi nila ito solong pag-aari. Hanggang napagdidisyunan ng mag-asawa na gawin itong boarding house. Kumuha sila ng caretaker, si Aling Rosa na isa ring kamag-anak, at iniwan ang pag-aari upang manirahan na sa ibang bansa.

Maayos naman ang takbo ng boarding house. Ito ay nahati sa iba’t-ibang kwarto, sa itaas at sa ibaba, at tanging ang kwartong may salamin ang hindi nabago.

            Hanggang isang araw, may mag-asawang parehong nagtatrabaho sa pabrika sa bayang din iyon na naghahanap ng matutuluyan. Dahil ang tanging bakanteng kwarto ay ang may salamin, agad nila itong kinuha at binayaran ng upa, advance at deposit.

            Ang magasawa ay limang taon ng nagsasama, isang masayang magkaagapay sa buhay, ngunit habang natagal sila sa bahay ay patuloy silang may alitan. Sa hindi malamang dahilan, nawala ang dating masayang pagsasama. Hanggang isang araw ay umalis ang babae, naiwan ang lalake at nagpakamatay sa loob ng kwartong iyon. Ang sabi-sabi ay ipinagpalit daw ng babae ang lalaki sa isang malapit na kaibigan, ngunit may narinig na tawa ng isang babae sa loob ng  kwartong iyon ng araw na namatay ang lalake.

*****

            Lumipas ang ilang taon, walang natira sa kwartong iyon matapos ang insidenteng pagpapakamatay ng lalake. At kahit ang mga nakatira sa ibang kwarto ay ilag dito. Hanggang sa…

            “May bakante pa po bang kwarto?" tanong ni Lito.

            “Mayroon pa.” sagot ni Aling Rosa, ang caretaker ng bahay.

“Dun sa itaas, 500 ang upa, 500 ang advance at 500 and deposit.”

“Maari po bang masilip?” tanong ni Lito ng may kagalakan.

“Halika… Sumunod ka…” At naglakad si Aling Rosa paakyat at sinundan ni Lito.

May kaluwagan ang kwarto. Kasya ang isang pamilya na may limang miyembro kung my kakontian lamang ang dalang gamit. At ang salamin, ito ay natatakpan ng tela na sadyang pinalagay ni Aling Rosa.

“Sige po kukunin ko.” Sagot ni Lito ng may galak. “Kailan po kami maaaring lumipat?”

“Ngayon din ay maari na…” Sagot ni Aling Rosa at habang nakangiting binibilang ang salaping hawak na may halagang 1500 sa kanyang palad.

Naiwan si Lito sa kwarto. Nilibot niya ang kanyang paningin at binuksan ang bintana. Kinuha ang walis sa may gilid na sadyang  naroon  sa silid, na marahil ay sa dating nakatira. Inalis din niya ang tela at nakita ang malaking salamin.

“Jackpot pala ako sa kwartong ito.” Nakangiting sabi ni Lito. “Matutuwa nito ang aking  mahal.” Matapos ang paglilinis, iniwan na nya ang kwarto upang simulan ng maglipat ng kanilang kagamitan. Liban sa kanyang kaalaman, may pares ng mga mata na nakatingin sa kanya.

Nang hapon din iyon, nakalipat na silang mag-asawa. Hindi sila kasal ngunit dahil nagsisimula na ang pagdadalangtao ni Jenny, sa murang idad na 19 taong gulang at siya naman ay 20 taong gulang pa lamang, napagdisisyunan na nilang magsama at arugain ang isa’t-isa. Pareho silang dayo lamang ng Cavite upang maghanap-buhay at naging mapusok ang kanilang mga damdamin,

“Mahal, ang laki naman pala ng kwartong uupahan natin.” Sabi ni Jenny habang nililibot ang kwarto. “Magkano naman ang bayad dito kada buwan?”

“500 lang.” Sagot ni Lito habang abala sa pagaayos ng kanilang gamit. “Siguro dahil may kalumaan na din, pero mas maayos at mas maluwag naman kesa sa una nating nakita sa kabilang bayan.”

“Salamat, mahal. Akong bahala dito sa kwarto habang nasa trabaho ka.” Paglalambing ni Jenny sa kinakasama. “Papagandahin ko ito.”

“Pero ‘wag ka masyado magpagod huh…” Sambit naman ni Lito at niyakap ang kinakasama. “Pa-kiss nga sa mahal ko… Excited na ‘ko sa pagdating ni baby.”

Bagamat buntis na si Jenny, naging mainit pa rin ang sandaling iyon. Pinuno nila ng pagmamahalan ang kanilang bagong tirahan. At lingid sa kaalamanan nila, my galit na pares ng matang nakatingin sa kanilang mainit na sandali.

Lumipas ang ilang buwan, ang dating masayang pagsasama ni Lito at ni Jenny ay unti-unting nalalamatan. Si Lito na dati’y nauwi ng maaga ay laging nauwi ng lasing. Nasisimula ng makahanap ng barkada sa bagong nilipatan. Hanggang sa hindi na nakapagtiis si Jenny sa ginagawa ng kinakasama.

“Lito, naman!” Bulyaw ni Jenny sa asawa na nkaupo sa sulok ng kwarto at nakatingin sa salamin. “Alam mo naman na hirap ako sa pagbubuntis ko. Saka paano ang ipon natin? Paano na pagnanganak na ako? Ni lampin ng bata wala tayo, tapos lulustayin mo pa ang pera mo sa alak!”

“Si-siya kasi eh.” Sigaw ni Lito habang nakatingin sa salamin. “Hindi kasi ako makatulog sa gabi dahil sa kanya!”

“Sino? Sinong siya?” Takang tanong ni Jenny. “Tayong dalawa lang sa kwartong ito. ‘Wag ka ng maggawa ng kwento para wag ako magalit dahil sa paglalasing mo.”

“Makatulog na nga lang!” Sigaw ni Lito at nagtalakbong ng kumot.

si Jenny ay patuloy na naglikom ng kalat sa kwarto bago siya matulog. Akmang lalabas siya ng kwarto upang ilabas ang kalat ay biglang kumirot ang kanyang tyan. Humihilab. Parang may lalabas na mula sa kanyang tyan. Bigla siyang napatingin sa salamin at nakakita ng repleksyon ng isang babaeng nakangisi habang nakatingin sa kanya. Pula ang mga mata nito. Lumapit siya kay Lito. Naupo. Ginising ang kinakasama. Ngunit, bigla din itong nawala ng naamlimpungatan si Lito. Agad  siyang  napayakap dito at umiyak.

“Lito, alis na tayo dito.” Iyak ni Jenny.

“Pero, Jen, wala pa tayong pero pera makalipat.” Sabi ng pupungas-pungas na si Lito. “Saka sayang ang advance na isang buwan na ibinayad natin kay Aling Rosa kung hindi natin magagamit.”

“Pero, Lito…”

“Jen, matulog ka na. Masama sa bata ang pagpupuyat at pagiyak mo. Dito ka sa tabi ko.”

“Lito, naman eh…” Iyak ni Jenny. “Natatakot na ako dito.”

“’Wag ka matakot, narito naman ako ‘di ba? Baka umiyak baby natin… tulog ka na… Mahal na mahal ko kayong dalawa.”

Natulog si Jenny ng may takot sa dibdib, kaya nagsumiksik siya sa katawan ni Lito at nakatulog ng matiwasay. At tulad ng bawat gabi na nagpapadama at nagsasambit ng pagmamahalan sila Lito at Jenny, lalong nanlilisik ang mga matang mapupula sa salamin. Nagagalit. Nakatitig ng matiim sa magkaparehang magkayakap na sinusuong ang lamig ng gabi. Mula ng gabing iyon, nabawasan ang paglalasing ni Lito. Ngunit dumadalas naman itong natutulala sa harapan ng salamin.

Isang araw, habang mag-isa sa kwartong inuupahan, sinubukan ni Jenny takpan ang salamin ng puting tela na kanyang itinabi noong lumipat sila. Ito ang tela tinanggal ni Lito na nakatakip sa salamin. Malapit na matapos si Jenny na takpan ang  salamin ng biglang makita niya sa kanyang tapat ang babae na nagsilbi nyang repleksyon at nakahawak sa tiyan. Hinihimas-himas ng babae ito at biglang diniinan. At biglang…

 “Agh…. Lito… Agh! Ang sakit ng tiyan ko...Agh!” Namimilipit sa sakit si Jenny na sabi sa tulog na si Lito. “Humihilab, parang may lumalamutak… Agh!”

“Mamatay na kayo!” Sigaw ng babae sa salamin na may boses na animo galing sa hukay habang nanlilisik ang kanyang mga matang nakatitig kay Jenny.. “ Kayo ng anak mo!”

“Huwag!” Napasigaw si Jenny at patuloy na namilipit sa sakit ng tiyan na parang dinudurog. “Maawa ka…”

“Jen, bakit? Ano nangyari? Manganganak ka na?” tarantang sabi ni Lito ng siya ay magising.”Matagal pa ‘di ba?

“Hindi ko alam…Agh!” Iyak ni Jenny. “Ang baby natin…”

Dinugo si Jenny. Agad siyang sinugod sa pinakamalapit na ospital, ngunit huli na ang lahat. Patay na ang bata bago pa man diumano nakarating sa ospital. Hindi na rin maaaring mailigtas dahil patay na talaga ito kaya siya dinugo. 

“Lito, wala na ang baby natin…” Iyak ni Jenny matapos bumuti ang pakiramdam pagkatapos niya raspahin. “Kasalanan niya ‘to! Pinatay niya baby natin.”

“Sino?” Tanong ni Lito, ngunit parang alam na niya kung sino.

“Yung babae sa salamin…” Lalong napaiyak si Jenny.

“Hanap na tayo ng ibang matitirhan.” Sambit ni Lito at niyakap ang naiyak na kinakasama. “Hindi na niya tayo magagambala.”

“Alam mo ang tungkol sa…”

“Oo, Jenny. Kaya ako naglalasing para makatulog sa gabi. Lagi niya kasi akong ginagambala sa gabi.” Pag-amin ni Lito. “Lagi niyang sinasabi na ika’y aking iwan. Sasaya daw ako sa kanyang piling at ibibigay niya sa’kin ay higit pa sa ibibigay mo. Pero ayoko. Kasi mahal na mahal kita.”

“Salamat, Lito. Mahal na mahal din kita.” Sabay ng pagsambit ay pagpatak ng luha ng kaligayahan at kalungkutan.

“Gusto ko ay maging tayo habangbuhay. Pakasal na tayo, Jenny. At muli natin simulan bumuo ng pamilya bilang tunay na magasawa

Nawala sa kanila ang hinihintay na anghel.  Ngunit ang pagsasamahan nilang dalawa ay naging mas matibay.

Matapos ang ilang araw sa ospital, nakauwi na si Lito at Jenny. Nagimpake na agad sila ng gamit at binakante ang kwarto. Hindi na sila nagpasabi na aalis na sila. Hindi na rin nila nakuha ang deposito kay Aling Rosa, na hindi naman talaga mababawi dahil nagastos na marahil. Iniwan na lamang nilang bukas ang kwarto.

Hindi malaman kung sino ang babaeng ito. Ang alam lang ay galit ito sa mag-asawang masayang nagsasama. At kung bakit siya galit sa masayang nagmamahal, yun ang mysteryo ng babaeng ito.

*****

“Saan po may bakanteng kwarto?” Tanong ng isang mag-asawa.

“Dito po sa itaas.” Nakangiting sagot ni Aling Rosa at niyaya sila paitaas ng bahay patungo sa kwarto. “Murang-mura lang ang upa…”