PINTO

Nakasasabik isipin ang mga gagawin ko sa araw na ito. Pupunta ako sa isang malapit na mall at susulitin ang tinatawag na “Me Time.” Tutal, wala naman talagang “We” kaya wala naman akong pagpipiliang iba kundi “Me.”

Tulad ng dati, nasa tricycle pa lamang ay iniisip ko na kung ano ang oorderin ko mula sa paborito kong kapihan. Kapihan nga ito pero hindi ako umoorder ng kanilang kape, ayos di ba? Alam ko na din kung saan ako uupo, doon pa rin sa dati, at aasa muli sa isang oras na libreng internet connection. Pipiliting patagalin ang inumin ng isang oras o higit pa.

“Hello po Ma’am! Ano pong drink ninyo?” Nakangiting tanong ng Barista.

“Choco Chip Cream Frappe please.” May halong pananabik kong wika.

“Naku! Ma’am sorry po wala na pong chips na available for the drink.”

“Ganoon ba?” May pagkabigo ang himig ng boses kong sagot. “Strawberries and Cream na lang saka… Wala din ung cake na gusto ko.”

“May ibang options pa ma’am.” Nakangiting wika pa din ng crew.

“Sige. Yun na lang…” Pabuntong-hininga kong sagot.

Nasira na agad ang naisip kong plano pero hayaan na lamang. Matapos magbayad ay humanap na ako ng aking puwesto. Bakante ang paborito kong puwesto kung saan ako lagi naupo mag-isa kasama ng aking napiling inumin at pagkain.

Gustong gusto ko sa tabi ng salaming dingding ng establisyamentong ito. Dito kung saan nakikita ko ang lahat ng napasok sa mall. Nakikita ko ang ngiti ng bawat isang napasok sa mall. Ngiting na akala mo laging unang beses nila makapasok sa loob nito. Hindi ba nila naiisip na maginaw sa loob? Hindi ba nila maiisip na limitado ang mauupuan at mapapagod sila sa kakaikot? Siguro nakangiti sila dahil hindi sila nag-iisa: pipili ng damit o gamit ng may kasama, kakain ng may kasama, maglilibot ng may kasama, at tatawa sa pagitan ng bawat gawi at kilos ng may kasama. Minsan pa ay hindi alintana kung maubos man ang kanilang pera basta mahalaga ay mapasaya ang kasama nila.

Bakit nga ba mukhang sa akin lamang madaya ang tadhana? At kailan ko ba tinanggap na matalik na kaibigan ang pag-iisa?

Sa pagitan nang aking pagmumuni-muni at pag-iisip ng kasadlakan ng aking damdamin ay napukaw ng aking cellphone ang aking atensyon. May nagvibrate. May nagreact ng puso sa aking larawan na pinost sa facebook. Larawan ng inumin at pagkaing wala naman talaga sa aking plano pero nagawan pa din lagyan ng kaaya-ayang caption. Si Jason pala, isang kaibigan mula sa nakaraang naging masaya ako sa buhay ko bilang isang masigasig na mag-aaral. May mga nakaraan pa rin palang hindi kailangan kalimutan at iyon ay ang mga kaibigan.

Nasundan ito ng isang mensahe. Malapit lang daw siya sa mall at magkita daw kami. Pumayag naman ako (agad?). Bahala na, kasi ang totoo ay naghahanap din naman talaga ako ng kasama at kausap kahit sinasabi ng aking bibig na hindi. Ihahanda ko na ang sarili ko sa kamustahan dahil matagal din kaming hindi nagkita ni Jason.

Ngiti ang agad niyang sinalubong sa akin noong nagtanaw nya ako at nagtama ang aming mga mata. Ako noo’y nasa loob ng kapihan at siya naman ay nasa labas. Ngumiti ako sa kanya at sumenyas gamit ang aking kamay na “wait lang” at walang tinig mula sa aking bibig na “lalabas na ako.” Pinagbuksan nya ako ng pintuang salamin at paglabas ko ay naibsan ag panlalamig na nadarama ko sa loob ng kapihan. Kailan pa uminit sa mall? Mainit pala sa pakiramdam ang pagpapakita ng tunay na ngiti.

Hinihintay ko na tanungin nya ako, sa pagitan ng mga kwento at mga tawanan. Hinihintay ko na tanungin nya ako sa pagitan ng pag-alala sa panahon ng kadugyutan at kabataan. At sa lahat ng nakakuwentuhan ko, siya lamang ang hindi nagtanong ng pinakamasakit na tanong na kung okay lang ba ako.

Nag-ikot. Nagtawanan. Kumain. Nagawa ko muli ito ng hindi nag-iisa. Nalimot ang ilang buwang kalungkutan dala ng aking pag-iisa at kabiguan. Makulay pala ang mundo. Hindi pala nakakairita ang tinig at halakhakang aking ayaw mapakinggan. Maganda pala ang mundo.

At sa na ito, ako mismo ang sasagot sa tanong na aking iniiwasan. Okay lang ba ako? At ang sagot ko ay Oo, okay na ako. Handa na ako tumawa nang walang halong pagdurusa. Handa na ako ngumiti  mula sa aking puso. Handa na ako buksan ang pinto na aking kinandado.